Beirdd y Berwyn 1700-1750/Tair Rhan Oes

Beirdd y Berwyn 1700-1750

golygwyd gan Owen Morgan Edwards

→

TAIR RHAN OES.
Tôn—"WNG CYTIRAWG."

POB perchen einioes nwyfus,
Ystyried yn dosturus,
I feddwl hyn yn foddus,
Bwyllus beth,
Mae pasio wnaiff yn dyddie
Fal barrug ne niwl bore,
Pan ddelo dyrnod ange,
Marcia meth;
Nid arian yn godeidiau,
Nac aur o'r cweiniad gorau,
Gwir yw hyn,
Eill roddi help na ffafreth
Rhag terfyn a marwoleth
Na choweth, coeliwch hyn;
Am hynny pob grasusol
Wybodus Gristion bydol,
Yn ddi-baid,
Ymbaratoed i fuchedd
I'r siwrne faith anrhydedd
Erbyn y bo rhaid.

Dyddiau dyn sydd debyg
Mewn oes i blymen ysig
Ar ochor llechwedd llithrig,
Llathredd le;
Pan fytho'r haul olwynog
Yn i oleuni gwresog
Yn disglaer dw'nnu'n enfog
Dan y ne,
Fe dderfydd bob yn ronyn
Mewn agwedd sad yn sydyn,
Hwnnw a dawdd;

Ac felly'n heinioes ninnau
A dderfydd o'r un moddau,
Rwy'n meddwl hynny'n hawdd;
Am hynny bawb yn hynod,
Arferwn lân gydwybod
Wiw-ber lon,
Gocheled neb yn ddiau
Letyfa drwg feddyliau
Yn ddilys dan i fron.

Tri amser sy i bechadur,
Yn benna peth i'w vstyr,
Yn hyn o fuchedd dostur,
Ferthyr fud;
Oes aur hyd ddeg ar hugen,
I fyw mewn hawddfyd llawen,
Yn rymus ar ddaiaren,
Ddewredd fryd;
Heb feddwl chwaith, na thybio,
Y dichon dim i flino,
I blagio i nerth;
Mor siriol mewn pleserau
Gan hedfan yn i flodau
Fel edn byw'n y berth;
Yn hoewedd mewn cwmnieth,
Yn dilyn cwrs naturieth
Mabieth merch;
A'i natur yn blaenori
Oddiar gydwybod wisgi,
Nes diwres oeri i serch.

Yr ail oes, pruddach bargen,
I'r arian ni a'i cyfflyben,
A honno yw'r deg à deugen,
Diben daw;

Rhaid bario 'r holl bleserau,
A'r nwyf a syrth fel blodau,
A'r meddwl ar ei gamrau,
Ei gymrud braw;
Ei bwyll a'i nerth a balla,
A'i grefydd byddiff gryfa,
Yn i ddydd;
A'r onix feinir wynna
Eiff megis yr wrthuna,
A'r deca a grycha'i grudd;
Helen lân ni fedrodd,
Mewn henaint pan edrychodd
Hi 'n y drych,
Ond wylo 'r heilltion ddagrau
Wrth feddwl laned fasai
Hi gynt mewn modde gwych.

A'r drydedd oes fethedig
Yw'r deg a thrigen unig,
A hon yw'r plwm tawddedig,
Ysig ais;
Pallu wna'r golygon,
Y meddwl, clyw, a'r moddion,
Y teimlad, a'r co tirion
Llon, a'r llais ;
A diben nos yn nesu,
A'r corff yn llesg wargrymu
Tua'r llawr;
Nid pleser hen ond cofio
Yn fadws drwy ofidio
Ymrwyfo am yr awr;
Ni fedrodd Milo rymus
Ond wylo'n brudd alarus,
Lwyrfodd loes,

Pan wele 'i nerth yn unig,
A'i freichie 'n ddarfodedig,
Tawddedig ysig oes.

Meddylied bawb yn ddilid,
Yn nyddie ein ieuenctid,
Am henaint, amser gofid,
Gyfaill prudd ;
Os angau ni ddaw 'n gynta,
Henaint a'n gorchfyga,
Fe 'n delir ar yr yrfa,
Redfa rydd;
Bydd rhy ddiweddar inni
Grio 'n dost," Peccavi,"
Cofiwn hyn;
A'r amser ar ein gwartha,
Briw sarrug, a brysura,
Fel tynfa ton ar lyn;
Heb allael ymsirioli
Yn chwidir chwaith, na chodi
Braich na llaw,
Ond hytrach wylo am elawr,
A manwl grio 'n ddirfawr,
Och Dduw, i'r awr na ddaw.

O ceisiwn wisg a thrwsiad
Ffydd, a gobaith, cariad,
Erbyn ein diweddiad,
Addas daith;
Ag ew'llus fal y gallon
Fordwyo 'r holl beryglon
A nofio drwy'r gofalon.
Mawrion maith;
A'n bwriad bawb yn beredd
I erfyn am drugaredd,
Gorau mael;

Ag ew'llus pur o'n mynwest
Rhown foliant yn ddi-fales,
A chynnes oedd i chael;
Ac yno caen yn benna
Seinio mawl hosanna
Lân ddi-lyth;
O flaen wynebpryd Iesu
Moliannu a llawenychu
Yn ddiderfyn fyth.

Rym ni yma'n byw mor farus
Yn hyn o fyd trafferthus,
Megis ar ia dyrus
A dyrr ar lynn;
Yn dawnsio 'n ddiofalon,
Heb wybod mo'n peryglon,
Nes syrthio i'r dyfnder creulon,
Cri alar synn;
Duw ysgrifenna ar fyrddau
Clau anwyl ein calonnau,-
"Dyddie yw dy wallt";
Y rhain sydd megis eira
Pan fytho 'r haul oleua
Wresoca ar ucha'r allt;
Dwg ni i'th dragwyddol deyrnas.
Yn y wisg byriodas
Baredig wen.
Ger bron d' orseddfainc olau
I blith y nefol seintiau,
Drwy bur amodau.Amen.

EDWARD ROWLAND a'i cant.

Nodiadau