Blacmel/A Pharri yn y Fagl

← Parri yn ei Elfen

Blacmel gan John Pierce

Cath a Llygoden →

PENNOD XVII
A PHARRI YN Y FAGL

Ni wnaethai Parri gamgymeriad, yr oedd gyrrwr y cerbyd wedi cael ei "fficsio," chwedl yntau. Cychwynasai dau dditectif am y banc, pan gaed y neges oddiwrth y bancer.

Gwelsent y cerbyd. gwag, y tu allan, ac ni buont yn hir cyn cael gwybod mai disgwyl dyn a oedd i mewn yr ydoedd. Rhoes y ditectif gyfarwyddiadau neilltuol i'r gyrrwr, a threfnodd i'w gyd-swyddog ddilyn y cab ar feisicl.

Ac ymhen ychydig iawn o funudau wedi iddo gychwyn canlyn y cerbyd, yr oedd y swyddog hwnnw (Cymro, gyda llaw) wedi colli pob blas at ei orchwyl.

Ac meddai wrtho'i hun, dan badlio nerth ei fywyd: ""Doedd gyrru fel ffŵl ddim yn un o'r cyfarwyddiadau a gafodd y ciabi. Tybed fod y cono yn y cab wedi rhoi pres iddo am fy ngholli? Wel, 'tawn i . . ." Ond ar hynny, daeth atalfa ddisymwth ar rediad ei feddwl, gan glec fawr tiwben olwyn flaen ei feisicl yn rhwygo, a thaflwyd y swyddog dros gyrn y beisicl, nes ei hanner syfrdanu gan rym y godwm.

Ond neidiodd i fyny, a chythru ar ei feisicl drachefn, gan feddwl cadw ar drywydd y cerbyd a oedd eisoes yn mynd o'r golwg draw, ar waethaf ei deier fflat; ond yn y godwm yr oedd cyrn y beisicl wedi rhyddhau, a chyn gynted byth ag y cychwynnodd y swyddog, daeth y cyrn i ffwrdd yn ei ddwylo, a chwympodd eilwaith, a disgyn y tro hwn yn drymach na'r waith gyntaf.

Cododd gyda llw, ac er bod ganddo boen yn ei goes, cychwynnodd redeg, a gweiddi ar rywun a welai yn marchogaeth beisicl o'i flaen, ond methai yn lân â thynnu ei sylw, a throes i edrych a welai rywun arall o'i gwmpas ar feisicl, a sylwodd fod pawb o'i amgylch yn edrych arno, ac yn gwenu o glust i glust, a dechreuodd deimlo dipyn o oerni yn ei glun, ac edrychodd i lawr, a gwelodd fod rhwyg fawr yn ei drywsus yn cyrraedd o'i glun i lawr i waelod ei goes. "Ie, chwerddwch, y ffyliaid," meddai'r swyddog ynddo'i hun yn chwerw, "os bydd hynny'n rhyw gysur i chi, ond peidiwch â meddwl fy mod i'n hidio dim, a phetaech chi ddim ond yn gwybod, nid fy nhrywsus i wedi torri sy'n fy rhwystro i i fynd ar ôl y cab ychwaith, ond y ffaith na wn i ddim ffordd i fynd, dyna—hylo, dyma Frank."

Ac o gerbyd oedd newydd stopio yn ei ymyl, camodd y ditectif a aethai oddi wrtho i mewn i'r banc, allan, ac meddai â'i bwysau ar ochr y cab: "What's this Taffy? And how—"I've lost the cab, Frank," meddai'r Cymro ar ei draws, yn gynhyrfus, "but I'll explain later. Have you an idea where they were heading for? Cabby drove like a demon, whatever—."

"Oh, don't get excited old man, we'll collar him. I take it that he made straight for Paddington, but the cabby knows what to do, if he changes his mind. Jump in, Taffy, you might as well be in at the kill—we'll fix your pants on the way. Oh, dash it all"—a siglodd y swyddog ar ei draed, "help me up, Taff, I'm a bit dizzy; it's the effect of that stuff the bloke fired. Oh! I forgot, you haven't heard—I'll tell you on the way."

A than fynd, dywedodd hanes yr helynt yn ystafell breifat y banc, ac nid oedd wedi gorffen pan gyraeddasant iard y stesion.

"Oh! they've landed him right enough," meddai'r swyddog dan gerdded tua'r cab, ac edrych ar y plisman yn cynnal y gyrrwr druan, a hwnnw yn edrych yn bur wael hefyd. "He must have taken poison, sir," ebe'r plisman, "to be as sick as this."

"Poison?" gwaeddodd y swyddog, "poison! Who the devil have you there?"

"We acted on your instructions, sir—from the bank, and conf. . ."

"Oh! you blithering idiots," ysgyrnygodd y ditectif, "this is the driver, Where is the fare? Where?"

"B-but the driver has just gone inside the station to telegraph. . ."

Ond yr oedd y swyddog eisoes yn rhuthro am y fynedfa i'r stesion, a'i gyd-swyddog o Gymro wrth ei sodlau, wedi anghofio'r cwbl am y boen yn ei glun, a'r rhwyg yn ei drywsus.

"You go ahead, Taffy, and make enquiries further on, my head is beginning to spin again. I'll question the ticket collector, and follow you."

A chyn pen ychydig iawn, cafodd y swyddog wybod digon gan ŵr y ticedi, i'w yrru nerth ei draed, ymlaen hyd y platfform, ond ar hynny daeth y fath benysgafndra arno, fel mai prin y llwyddodd ei goesau i'w gario at sêt, cyn rhoi odano.

Ac fel y bu'r digwydd, at yr union sêt yr eisteddai Parri arni, ac yn awr yn dechrau dyfod ato'i hun.

Erbyn hyn yr oedd y swyddog o Gymro wedi cael gafael ar y porter, ac yn rhedeg yn ôl gydag ef hyd y platfform, i ddweud nad oedd Parri wedi mynd efo'r tren, ond ei fod wedi ei gymryd yn wael, ac mai chwilio am frandi iddo 'roedd y porter pan ddaeth ar ei draws. Ond ar hynny, gwaeddodd y porter: "Here he is, sir," "Yes, don't I know it," meddai'r ditectif gan gythru at ei gyd-swyddog a welai yn eistedd yn welw-wyn ar y sêt, a gofyn iddo: What's the matter Frank? I say, Frank, what's come over you?"

"Oh, the effects of that cursed gas, I suppose, but I'll be better in a moment. Did you—

"Hey!" meddai'r Cymro wrth y porter, "what are you tugging at my coat for, man?"

"You've got the wrong fellow, sir," meddai, "that's the chap you want, sitting at the other end of the seat, there."

"What?" meddai'r swyddog, "that bald-headed chap, without an overcoat, there?"

"Yes," meddai'r porter, "Yes, I tell you that's the fellow." "Frank," ebe'r swyddog, "do you feel well enough to take a peep at ." Ond cyn iddo orffen yr oedd Frank, chwedl yntau, nid yn unig wedi cymryd "peep" ond wedi neidio ymlaen, ar waethaf ei benysgafnder—ond cyn iddo'i gyrraedd, gwelodd Parri ef, a chododd ar ei draed gan gychwyn

"After him, Taffy. After him. Oh! blast this giddiness," A suddodd y swyddog i lawr ar y sêt, gan ochneidio.

Ond yr oedd y Cymro eisoes wedi cyrraedd Parri, ond cyn iddo fedru gafael ynddo, yr oedd Parri wedi disgyn ymlaen ar ei wyneb ar slabiau cerrig y platfform, ac yn ymdreiglo fel petai mewn poenau arteithiol, a'i wyneb yn cael ei ddir-dynnu bob llun, tra craffai'r ddau swyddog a'r porter arno.

"Well," meddai'r Cymro yn ddigyffro, ond yn bur wyliadwrus, "let him do his stuff, but he's not doing a bunk again. I'll see to that."

Ond yr oedd yn amlwg erbyn hyn nad ffugio yr oedd Parri, oblegid dirdynnid ef yn erchyll, ac ymddangosai ei wyneb fel pe wedi troi o'r tu chwith, a'i lygaid fel pe am neidio o'i ben.

"No, it's not a fake," ebe'r ditectif arall, "he is epileptic. Send for the ambulance, Taffy. I'll watch him."

Ac ymhen ychydig iawn o amser, yr oedd Parri mewn gwely yn un o ysbytai Llundain, a phlisman yn ei wylio, tra archwiliai'r meddygon ef.

"Tetanus," meddai un o'r meddygon, "and hopeless. That wound in his leg, I suppose, and there is another older wound in his arm too—I wonder?"

Gwyddai'r meddygon yn iawn mai drwy un o'r briwiau, yr aethai pryfetyn y lock-jaw i'w gyfansoddiad, ond nid oedd modd iddynt wybod ychwaith mai o bridd clawdd cae J. H. Humphreys, y bwtsiar, yr aethai, y noson y rhoes Parri'r defaid yn ei gae, ac yr agorodd y weiren bigog ei fraich.

Fel y dywedwyd eisoes, medrai'r Arolygydd Jones symud yn gyflym weithiau, a gwneud ei waith yn bur drwyadl, gan nad beth a ddywedai'r prif gwnstabl; a'r diwrnod y dif-lannodd Parri, wedi cael gwybod gan Humphreys ei fod wedi talu'r ddau bapur ugain punt a roesai ef i'w ferch, wrth setlo efo Parri, ac yntau yn cofio'u rhifau; trefnodd gyda'r banc i roi holl beirianwaith y sefydliad cymhleth hwnnw i atal twyllwyr, ar waith.

Gwir fod Jones wedi gwneud hyn oll ar ei gyfrifoldeb ei hun, ond cyn bo hir, byddai perygl mawr i'r prif gwnstabl gael gwybod—ond daliai'r Arolygydd Jones i gredu y medrai wneud rhywbeth o'r wybodaeth a gawsai yn llythyr Ifans. "Fuasai dim perygl," meddai, "i ddyn ar fin tragwyddoldeb, fel y dywedai, lunio straeon celwyddog fel yna am neb."

Efallai na syrthiasai Parri i'r trap mor rhwydd ychwaith, onibai fod ei ddamwain yn Lime Street a'i anhwyldeb ofnadwy, wedi gwanychu cymaint ar ei gorff, a phylu peth ar ei feddwl.