Caneuon Mynyddog/Ddoi di Gwen

Caneuon Mynyddog

gan Richard Davies (Mynyddog)

DDOI DI, GWEN!

A ro'i di genad eneth lân
I'th anerch gyda phenill?
Fy mynwes lysg gan serchog dân
O eisiau gallu 'th enill;
Ac O! na allwn er dy fwyn
Ro'i f'enaid yn fy ngeiriau,
A'th yru i gredu iti ddwyn
Y cyfan o'm serchiadau:
Ond O! nid geiriau ingc ar bapur gwyn,
A fedr ddweud y filfed ran o hyn.

A wnei di wrando ar fy llef?
Llef bron sy'n llawn anwyldeb,
Llef un a'th gara fel mae'r Nef
Yn caru delw purdeb;
Llef un ystyria glod a bri
Yn ddim wrth gariad meinwen, —
Llef un a lyna wrthyt ti
Fel iddew am y goeden:
A chyn y gollwng iddew gorff y pren,
Rhaid myn'd a'i fywyd,—felly finau, Gwen.

O'th gwmni anwyl!—na chawn i
Un haner awr o'i fwyniant,
Mor ddedwydd byddwn gyda thi
A'r angel mewn gogoniant;
Mae'r byd yn bobpeth gyda thi,
A dim pan heb dy gwmni,
Dy golli sydd yn nos i mi,
A'th gael sydd wawr goleuni;
Ai tybed y gadewi i'm, O eneth dlos,
I fyw a marw mewn rhyw anobeithiol nos!

Mae'th dremiad arnaf fel y lloer
Yn edrych o'r uchelder,—
Mor dlws, mor glir, ac eto'n oer
Fel delw ar fy nghyfer;
Mae'th wên a fu yn nefoedd im'
Yn gwanu fy nheimladau;
Ac wrth ei gwel'd wna f'enaid ddim
Ond gwaedu'i hun i angau;
O na bai'r Greenland sy'n dy fynwes di,
Yn troi yn Affric grasboeth fel f'un i.

Disgyned fflam o gariad cu
I wneud dy fron yn gynes,
Ai tybed Gwen i'th galon di
Droi'n gareg yn dy fynwes;
Wrth ddrws dy galon, anwyl fun,
Rwy'n curo'n ddyfal, ddyfal,
Ac nid oes dim ond angau 'i hun
A feiddia ddod i'm hatal;
Ac os na wnei di agor,
Cei wylio nghalon i,
Yn rho'i ei churiad olaf
Ar drothwy'th galon di.

Nodiadau