Caniadau Gwili/Y Diddanydd

Caniadau Gwili

gan John Jenkins (Gwili)

Y DIDDANYDD

HYFRYD i mi yw meddwl am y dydd
Y cefais ei gymdeithas felys, fwyn,
I lawenhau fy ieuanc ddyddiau trist.
Hir y bu f'ysbryd gwyl heb ufuddhau
I'r glân orchymyn; dalm yr oedd y Gair
Yn suddo megis cleddyf ynof i.
Ni allwn ganu'r emyn yn y côr
Â'r geiriau oll yn dwyn y gwaed i'm grudd;
A gwyddwn fod rhyw gwmwl uwch fy mhen
Yn aros, a bod Duw'n melltennu barn.

Ond daeth yr ufuddhau, a daeth y dydd,
Ac O, 'r gorfoledd newydd yn fy mron—
Gorfoledd ysig ysbryd wedi'r nos!
Erys ei ôl, fel ôl y llanw mawr,
Ar lan fy enaid byth.
Hyfrydwch pur,
Cymdeithas gyntaf y Diddanydd mwyn!
Pell, pell oedd cwsg ac agos iawn y nef,
Y noson gyntaf honno; a phan ddaeth hun,
Fel diliau mêl im oedd, a'm dwyfol Ffrind
Yn dangos llawer ysgol hyd y nen,
Ac engyl glân yn disgyn ataf i
I'm cymell i'r gymdeithas newydd, fawr,
A'm harwain i orfoledd meibion Duw.
Mor effro oedd fy nghalon, minnau 'nghwsg!

Ym min y dydd, rhy araf oedd fy ngham,
Wrth lamu'n llaw'r Diddanydd dros y waun,
Hyd lan y nant, ac unigfeydd y wig,
Im lawenhau ym mhresenoldeb Duw.
Gwelwn y cread wedi troi drachefn
Yn Eden newydd imi, a phob pren
O'r goedwig uwch fy mhen fel baner hedd;
Gwelwn y nef yn las, a gwanwyn mawr
Yn torri o'm calon newydd dros y byd.

1898.

Nodiadau