Drain a Blodau/Cariad

Drain a Blodau

gan Arthur Morgan

CARIAD.

Nid yw cariad byth yn blino
Dringo rhiwiau'r byd,
Nac yn troi yn hir o gwmpas
Ochrau derw'r cryd;
Mewn ymdrechfa saif yn wron,
Er mor gyfyng yw,
Gwaeda serch ei hun yn farwol
Cyn rhoi 'fyny byw.

Nid yw cariad byth yn marw,
Mwy na'r enaid trist,
Gwna ei nŷth dan glaerwen aden
Angel, Iesu Grist;

Gorsaf ydyw'r bedd i gariad
Alw ar ei daith,
Cyn myn'd adref i ogoniant,
At ei dd'wr'nod gwaith.

Dan gawodau llwydrew siomiant
Tyfu wna o hyd,
Gwena'n siriol, megys baban
Ieuangc yn ei gryd;
Gyda mynwes llawn tynerwch
Hoelia'i feddwl gwyn
Ar y gwrthddrych fyddo'n garu
Rhyd dramwyfa'r glyn.

Cana'r 'hedydd bach boreuol
Weithiau Salmau pêr,
Pan fo'r gwlith yn lleitho'i edyn
Yn ngoleuni'r sêr;
Cariad sydd yn hoff o ganu
Yn y cywair llon,
Ond fe ddaw cyweirnod lleddfol
Droion dan ei fron.

Nis gall hin dymmhestlog ddymchwel
Craig ar fin y môr,
Mwy na darnio telyn seraph
Yn y nefol gôr;
Cadarn fel y graig yw cariad,
Byth ni syfl o'i le,
Gwena'i flodau'n dangnefeddus
Yn y 'storom gre'.

Pan fo pryder yn ymgroni
Yn ei fynwes wen,
Sêr gobeithion sy'n ymloywi
Ei ddihalog nen;
Mae'i olygon fel pelydrau
Haul uwch brigau'r coed,
Nid oes angen gwydrau arno
'N bedwar ugain oed.

Araf iawn, ond penderfynol,
Ydyw ar ei droed,
Methodd digder anfoddlonrwydd
Sarnu hwn erioed;
Cerdd dros fawrion anhawsderau
Heb arwyddion chwys,
Ac ni welodd neb wir gariad
er bron barnol lys.

Pob symmudiad glân o'i eiddo
Dry y nos yn ddydd,
A phob brawddeg gyfrinachol
Grea fwy o ffydd;
Ffyddlawn yw i'r addewidion
Fagodd yn ei fron,
A'r llw oesol ddeil i wrido
Ar y fodrwy gron.

Ffiaidd ganddo'r twyll ddyhirod,
Plant y gelyn du,
Wnaeth archolli byw deimladau
Llawer geneth gu;
Saif yr elfen hon heb ddryllio
Yn yr afon gref,
Saif ei enw yn anfarwol
Ieuangc yn y nef.

Nodiadau