Drysau Eraill/Fy mam yn huno

Drysau Eraill

gan Robert Hughes Jones

FY MAM YN HUNO.

'R OEDD 'mam yn ei dydd mor heinyf
Ag undyn gyfarfum erioed;
Yn nwyfus mewn gair ac mewn meddwl,
A hynod o chwim ar ei throed.

Ond henaint â'i faich a ddaeth arni,
Gan drethu ei chryfder yn fawr.
Wrth dynnu yn nês at y noswyl
Ei mwyniant oedd eistedd i lawr.

Yn glyd yn ei chadair freichiau,
Efo cap bach gwyn ar ei phen,
Hi hunai yn dawel a dedwydd
Dan orchudd ei ffedog wen.

Mi'i gwelais hi gannoedd o weithiau
Yn huno fel hyn wrth ei bodd.
Pa ryfedd im neithiwr freuddwydio
Ei gweled yn huno'r un modd?

Gorffwysai'n y gegin nen-isel
Gyda'i haelwyd o gerrig glân,
Y fantell fawr, lydan, gysgodol,
A setl bob ochor i'r tân.

Yn fy mreuddwyd deffroais hi'n dyner.
Cydgerddem o gwmpas y tŷ.
Ond tynnodd fi'n ol at ei chadair
I orffwys drachefn fel y bu.

Huno wnai 'mam yn fy mreuddwyd,
Megis yn nyddiau y llawr.
"Huno," ddwed carreg y fynwent.
"Huno," ddwedai'r Iesu Mawr.

Dymunaf yn fynych wrth orwedd
Gael breuddwyd amdani hi.
Os gwn i fydd 'mam yn breuddwydio—
Breuddwydio amdanaf i.

Nodiadau