Gardd Eifion/Adgyfodiad Crist
| ← Emyn | Gardd Eifion gan Robert Williams (Robert ap Gwilym Ddu) golygwyd gan William Williams (Caledfryn) |
Esgyniad Crist → |
ADGYFODIAD CRIST.
Cyfododd Brenin hedd,
Iachawdwr dynolryw;
Mewn gogoneddus wedd,
O'r marwol fedd yn fyw;
Ein bywiol ben esgynodd fry,
Goruwch pob llu, tu draw i'r llen.
O rwymau'r angau caeth,
Yn rhydd y daeth Mab Duw;
Gorchfygu'r bedd a wnaeth
Mewn buddugoliaeth wiw;
Derbyniodd Ef bob gallu mawr,
Trwy'r ddaear lawr yn awr a'r nef.
Er bod ei gorff yn nghudd,
Tan orchudd angau'n gaeth,
I'r lan yn gwbl rydd,
Y trydydd dydd y daeth:
Er bod tan glwy', ni allai'r bedd
Trancedig wedd, mo'i atal mwy.
Datglôdd y bàrau dur,
Dirymodd Iesu'r sêl,
Fe aeth er gwaetha'r gwŷr,
A'r frwydr faith heb gel;
Ein Blaenor gwiw, er myn'd tan glo,
Yr angau dro, mae E' eto'n fyw!
Mae achos llawenhau,
Wrth gofio'r boreu cu,
Enillodd Iesu'n glau,
Allweddau'r dyfnder du:
Fe dreiglwyd draw y pwysig faen,
Yn rhydd o'i flaen gan nefol law.
Er rhoi ar bren y groes
Ei anwyl oes tan glwy'
Gan angau byth nid oes
Awdurdod arno mwy;
Agorodd ddôr y dyffryn du,
O flaen ei lu,, anwylaf Ior!
Daw'r saint o lwch y bedd
Ar wedd eu Priod cu;
I lawn dragwyddol wledd,
Mewn gwir orfoledd fry;
Dyrchatant draw o'r dyfnder cudd;
Cânt dd'od yn rhydd, mae'r dydd gerllaw.
Pan losgo'r ddaear lawr,
A'i mawredd o bob rhyw,
Fe genir am yr awr
Daeth Ef o'i fedd yn fyw;
Bydd côf am hon gan ddysglaer lu,
Aneirif fry, byth ger ei fron.