Gardd Eifion/Anerch Syr Joseph Huddart, Bryncir
| ← I ofyn Bibl | Gardd Eifion gan Robert Williams (Robert ap Gwilym Ddu) golygwyd gan William Williams (Caledfryn) |
Dyfodiad W Vaughan, Ysw, o Nanau, i'w oed → |
ANERCH
YR HYBARCH SYR JOSEPH HUDDART,
BRYNCIR, YN EIFIONYDD,
A gyflwynwyd iddo ar enedigaeth ei fab, 1821.
Henffych wawr! dymawr a dydd,—oedd ddifyr,
Ddyfod i Eifionydd,
Grym ein rhwysg, wr mwyn a rhydd,
A'i enw'n Syr, hwn yw'n Sirydd.
Bryncir goleudir ein glyw,—pwy yno?
Ein penaeth sydd heddyw;
A phoed, Syr Joseph ydyw,
Cu hoewder teg, Huddart yw.
Pan ddaeth Sior hyd oror deg
Mon wlad, a Menai liwdeg,
Aeth Huddart lawn, sywlawn serch,
Wythenawg, i'w ddoeth anerch.
A hyn a gefais, poed mewn hen gofion,
Yn Syr ei enwi gan ein Sior union;
A'i enwad, wr mad, ar dir Mon,—mae'n wir,
Mawr ei cynwysir yn mrig hanesion.
Ceir y weithred hygred hon,
Dda, siriawl, ddwy oes wyrion;
Bri Eifion hardd a brofwyd,
Gwr da nawdd, goreu dyn wyd—i'n goror,
Can's o egwyddor i'th gynysgaeddwyd.
Geiriwyd gan Wr y Goron,
Dy enw Syr,—diau in' son, lle'r enwyd,
Gwedi arddelwyd gan gydraddolion.
Y llys dilys Ardalydd
Mon, llyna'r son, llawn wir sydd:
Mawr wyrth yn hen Gymru oedd,
Nesaf at ddull hen oesoedd.
Hael wron, rhoes i laweroedd,—do waith,
Hyd eithaf ei diroedd;
O fewn cylch ei derfyn c'oedd,
Gaed ogylch yn goedwigoedd.
Erys ei goed oris gallt,
Rhyw dair oes ar dir Isallt;
Heirdd blanigion ar fron fry,
Dwfn abred, afon obry:
Pontydd rhwng gelltydd a gwig,
Mewn cleidir main cloedig.
Fe roddes o'i fawr eiddo,
Aur fyrdd ar brif—ffyrdd ein bro;
Gefaildai a gweithdai gwyr,
Lluniaethol, llawn o weithwyr.
Gweision y gwron gwiwrwydd,
Pob un sy, pawb yn ei swydd.
Iawn welwn drefn ei wiwlys,
Gerllaw hen gaerau y llys,
Lle bu fawrion Eifionydd,
Mawrion a dewrion i'w dydd.
Ein cu wion mal yr hen Frynciriaid,
Da iawn yw yntef wrth ei denantiaid:
Ni bu lesg na gwan ei blaid, ond cryfdwr,
Na byw'n ddialwr neb un o'i ddeiliaid.
Ba lys teg, mal dy Blas tau?
Gogonedd hen geginau.
Bryncir a enwir unwaith,
Mwy yw'n Syr yma na saith,
A fyno yn Eifionydd,
Tra byddo, a fyno fydd.
A'i wraig araf ragorawl,
Ein Nest em wiw, nis tau mawl,
Dyna Efa dyn Eifion,
Elen yw, un law a Non,
Argraffer llawnder ei lles,
Ar froneg aur, farwnes.
Canfyddir ar frasdir fron,
Dai Ifor rhwng dwy afon;
Dolydd islaw ei dyle,
Afonydd ar lonydd le;
Amaethdir ei randir yw,
Eden Eifionydd ydyw,
Gerddi cyfun am un maeth,
Perllenydd pur eu lluniaeth;
Difesur hyd ei feusydd,
Y preiddiau'n porfâu a fydd.
I fychain a mawrion Eifion wiwfad,
Amryw ugeiniau, mor hoew ei genad;
Gwnaeth wledd anrhydedd yn rhad,—a mawredd
Acw i'w wir anedd, ddydd y coroniad.
Yr haf hwn, cofiwn y caed,
Gwiw aer iddo, gwareiddwaed;
Llawenydd fu'r dydd i'w dad,
Am eni ei ddymuniad:
Llonwyd, dyhuddwyd heddyw,
Mae yma fab a mam yn fyw!
Na fwrier hwn o'i fawredd,
Yn oed ei faboed i'w fedd.
Ys diwall fu oes Dewi,
Uwch Nestor fo'th dymor di,
Croesaw, deheulaw i hwn,
A'i wyl anwyl a enwn:
Dau pob oed a chyfoedion,
Ganol haf i gynal hon.
Ar gynydd bo'r eginyn,
O gnawd teg, ac enaid dyn:
Tyfed ein prif etifedd,
A mwyn waed yma'n ei wedd.
Dysged yn mebyd iawn bryd boreudeg,
Brif iaith o'r einom, beraf athroneg,
Llwyddiant i'r tyfiant, aer teg,—hyd ŵyrion,
Ar ranau mawrion yr hen Omereg
A'i gryfaf brit ddigrifwaith,
Yn wr, f'o hoffi'r hen iaith:
Ar frasdir Bryncir, mewn braint,
Da tyno hyd oed henaint.
Am ein Syr, wr mwyn siriawl,
Gwlad a fyn glywed ei fawl:
Direswm yw ei drysawr,
Hyd i fyd yr India fawr;
Hir ddyddiau, i'w rhwydd addef,
Yn ei oes hir hynaws ef.
Ac wedi'r huno'r gwiwdad— y gwiraer
Rhagorol i'n henwlad,
Fo'n anwyl, addfwyn Ynad,
Yr ail dô ar ol ei dad.