Gwaith Owen Gruffydd o Lanystumdwy/Myrfyrdod un yn ol bod yn glaf

Gwaith Owen Gruffydd o Lanystumdwy

gan Owen Gruffydd, Llanystumdwy

MYFYRDOD UN YN OL BOD YN GLAF.

DUW frenin gallogy trugarog, trwy ged,
Pen llywydd llwyddiannus llu grymus holl gred,
Gwir awdwr yr iechyd a'r clefyd, er clod
I'th enw daionus sydd barchus yn bod;

Dy dadol geryddon i ddynion sy dda,
Ynghyd a'th ymwared er blined o'r bla,
Er mwyn eu darostwng drwy dristwch di-drai
I geisio dy gymod am bechod a bai.

Duw ydwyd i'n harbed trwy 'mwared tra mawr,
Pan fych i'n ceryddu am bechu bob awr;
Dros byth ni 'mrysoni à drygioni drwy gas
Heb gofio truga edd, o'th rinwedd a'th râs.

Ynghanol anghenion, da roddion a roi,
Heb omedd dy gymod, o'n tralled i'n troi,
Er aros gwylofain gwael ofid brydnhawn,
Y bore o'th drugaredd gorfoledd a gawn.

Am hynny moliannwn, bendithiwn bob dydd,
Dy enw daionus, tra pharchus, trwy ffydd;
Wrth weled ffyddloned dy nodded i ni,
Ni feddwn am feddyg neb tebyg i ti.

Physygwr trugarog, mwyn rhywiog, yn rhoi
Pur enaint i'r unig, yn ddiddig y doi
I helpu 'r cardotyn tylota 'n y wlad,
Cyn hawsed a'r twysog, fost enwog ystad.

Yn Dad i'r ymddifad wyt ddyfal i fod,
A barnwr i'r weddw rinweddol ei chlod,
A gosod yr unig ddi-chwithig ei chwant
Yn berchen teuluoedd hoff linoedd a phlant.

Ymgeleddwr i'r clwyfus gorthrymus wrth raid,
Dan benyd dwys ofid di a sefi 'n ei blaid,
Pan lefo dan lafur ei ddolur yn ddwys,
Di a'i rhoddi mewn rhyddid o'i benyd a'i bwys.

Wrth goffa drwg gyffes fy hanes fy hun,
A 'mdeimlad o'th nodded yn aned yr un,
Yr ydwy 'n rhwymedig, fawl ystig, i fod
Mewn awydd digonol i ganu dy glod.

Pan oeddwn yn haeddu fy naflu 'n ddi-hoen
Dan glwyfau hir glefyd a phenyd a phoen,
Ynghanol barn gyfion di gofiaist yn glau
Dy haeledd drugaredd, i'm llawnedd wellhau.

Pan oeddwn fel costrel mewn methel a mwg,
Neu lestr methedig drewedig a drwg,
A phawb o'm cyfnesa heb nesu at fy mhla,
I'm gwrando dy fwynder oedd dyner a da.

Pan oedd fy mhechode 'n gymyle uwch ymhen
Yn gweiddi am ddigofaint dwys soriant dy sen,
Di a'm codaist i fyny drwy allu dy nerth
O'm blinder a'm trallod, i'm gorfod oedd gerth.

Dy ddwylo, Dy haeledd nefoledd, a fu,
A'th rinwedd yn llawnedd, i'm llunio 'n y bru;
Ac ynnot, Dduw cyfion, deg roddion di-groes,
Rwyn 'n byw ac yn symud bob munud o'm hoes.

Pan safo pob cyfell o hirbell yn hawdd,
I waitio am fy nghasgal yng nghysgod y clawdd,
A phawb o'm cydnabod i'm gwrthod yn gas,
Ti, Dduw, a dderbynni drueni dy was.

Am hynny, fy mhywer a'm cryfder o'm cryd
Fy nhŵr a'm bywioliaeth, a'm gobaith i gyd,

Fy nerth a'm holl iechyd wyt hefyd, Dduw 'r Tad,
Mewn adfyd, fy hyder, a'm llawnder wellhad.

Gogoniant a moliant di ffuant, a pharch
I'th enw, mae 'n deilwng, hyd elor ac arch,
Am roi dy fab Iesu i'n prynnu mewn pryd,
Pan oeddem golledig gwympiedig i gyd.

Er mwyn yr Iesu, drwy laesu dy lid,
O dwllwch dwg ni allan yn gyfan i gyd,
I lawne 'd oleuni daioni dy wedd.
I'th foli 'n dragywydd drwy gariad a hedd.

Am obaith gogoniant da ffyniant, a ffydd
I'th eglwys, a'th haelion fendithion bob dydd
Clodforwn yn ufudd o ifanc i hen
Dy enw daionus, moliannus, Amen.

Nodiadau