Llwyn Hudol/Arweddau'r Môr

Llwyn Hudol

gan Hugh Emyr Davies (Emyr)

XXXVI.
ARWEDDAU'R MOR.

Mor dawel ar fore hir-felyn o hâf
Breuddwydia'r cefnfor yn dawel brâf.
Mae'r llanw yn llifo i fynu 'r afon,
A'r llongau ollyngir i ryddid yr eigion.
O'u mewn mae calonnau yn curo 'ynghynt
Na'r tonnau sy'n hebrwng y llongau i'w hynt,
Mae rhywrai yn chwifio cadachau gwynion,
A'r morwyr yn canu wrth godi'r angorion.
Canant wrth ledu eu hwyliau i'r awel,
Ond cychwyn mae ambell i lestr na ddychwel.

Daeth y nôs fel profedigaeth dros yr aig ar aden laith,
Ac mae ysbryd storm yn düo llygad glâs y cefnfor maith.
Mae ysbrydion y dyfnderau yn ymgreinio a'r ddi-hûn,
Torwyd ar eu dydd-freuddwydion gan ruadau'r corwynt blin;
Utgorn braw yw rhů y weilgi wrth ymchwyddo tua 'r nef,
Ac mae cysgod angau 'n torri trwy ei hafnau dyfnion ef.
Iasau dychrynfeydd marwolaeth sy'n trywannu llawer bron
Wrth i'r dymmestl agor beddau nas adwaenir îs y dòn.
Brwydra'r morwyr fel gwroniaid ar y tonnau'n llesg a gwan,
A'u hanwyliaid yn dibynnu am gynhaliaeth ar y làn.
Fory bydd amddifaid tyner ag anobaith lond eu côl
Ar y tywod yn galaru am na ddaeth y llongau 'n ôl.

Daeth angel y wawr i ostegu'r môr,
A newid cywair ei donog gôr;
Diddannu 'r morwyr mae'r tonnau ffraeth
A chanu mae'r cregyn ar hyd y traeth;
I'r porthladd daw ambell i lestr golledig,
Ag olion ystorm yn ei hwyliau drylliedig.
Mae serch yn wallgof a chariad yn ffôl
Wrth weled y llongau yn dod yn ôl.
Ond tremia dychymyg ym mhellach na 'r llongau
A chenfydd briodas y wybr a'r tonnau :
Y storm yn huno, a nefoedd ac eigion
Yn cwrddyd eu gilydd draw yn y gorwelion.

Nodiadau