Manion/Dafydd ab Edmund

Manion

gan Thomas Gwynn Jones

DAFYDD AB EDMWND

Garuaidd dad melysaf breugerdd dyn
A didlawd feistr ei delediwaf iaith,
Pan roddit dro, a'r fro gan Fai yn fraith, ...
Hyd las y lawnt lle bai dy lusael un,
I'w bagad ros tebygud rudd y fun,
A'i hwyneb i ôd unnos mynydd maith;
Neu frig yr hwyr, a'r gaca'n llwm a llaith,
Ba lys di-ail oedd ef, dy blas dy hun!
Datganai dy ddisgyblion wrth y tân
Y feddal gerdd a fyddai ail y gwin,
A gwŷr a wyddai gamp y tannau mân
Yn bwrw o'u bysedd bob rhyw ryfedd rin;
Tithau, aur enau'r iaith, pan ganit gân,
Fel osai pêr diferai dros dy fin.

A niwl yr hydref oer yn hulio'r tir,
A'r glaw'n fân leiniau cain ar lwyni coed,
A chalon drist ac anghynefin droed
Ar hyd ryw nawn bûm innau'n crwydro'nhir
Gan holi plant y wlad amdanad; dir
Na wybu'r rhain dy fyw'n y bau erioed,
A chan yr athro uniaith gair ni roed
Na gwers o'th hanes, fab yr awen wir;
A mud yw yntau, oed, amdanat ti,
Ni wyddai air am dy neuaddau hen,
Nac iti fyw erioed, er maint dy fri
Y dyddiau gynt; collodd ei lafar lên;
Nid eiddo ddoe ei dras na'n heddiw ni,
Ond bratiog estron iaith a thaeog wên.

1908.

Nodiadau