hwnnw mewn perygl o dynnu meddwl yr addolwyr oddi wrth yr Arglwydd.
Darllener yr emyn drwyddo. Bydd ei ddarllen yn synhwyrol yn gryn help i'r gynulleidfa ei ddeall. Caned pawb. "Deuwch o'i flaen Ef â chân." Nid rhaid dywedyd hyn wrth saint oblegid "preswylwyr y graig a ganant;" "gwaredigion yr Arglwydd a ddychwelant i Seion â chaniadau."
Yn oedfa'r bore, wedi i'r pregethwr ddarllen cyfran o'r Ysgrythur (ei darllen, nid ei llurgunio) darllened ef a'r gynulleidfa Salm, bob yn ail adnod. Yn oedfa'r hwyr, cyd-ddarllener. Bydded y weddi'n fer. Nid ystyr hyn yw bod iddi gwmpas bychan na'i bod yn fâs. Y gweddïwyr byrraf a glywsom, ar eu haelwyd ac yn y pulpud, oedd Evan Phillips a Thomas Charles Edwards; ac eto hwy, ill dau, oedd y gweddïwyr mwyaf a wrandawsom. "Bydded eich geiriau yn anaml," ebe'r Gwaredwr, ac edliwiai i rai "y tybient y caent eu gwrando am eu hamleiriau." Yr oedd Ef yn iawn brisio geiriau. Iddo Ef, nid gwerth marchnadol oedd ynddynt, fel gwerth arian i farsiandïwr; eithr gwerth paent i'r arlunydd: nid cyfrwng derbyn mohonynt eithr cyfrwng rhoddi; nid cyfrwng meddu namyn cyfrwng mynegi. Ni ddylid beichio meddyliau ag iaith: help i'r syniad ydyw gair i fod—troed, nid llyffethair; asgell, nid cawell.
