ei dinistr agoshaol. A mwyach fe'i geilw "eich tŷ" —nid Fy nhŷ i na Thŷ Fy Nhad.
Cam â'r Arglwydd Iesu yw dywedyd Ei fod yn ddibris o seremonïau, defodau a thraddodiadau, oblegid fe eilw Jerwsalem yn ddinas y Brenin mawr, sonia am yr allor yn sancteiddio y rhodd, ac am y deml fel preswylfod Duw." Ni ellir," ebr Oman, "ddigorffori'r ysbrydol yn llwyr oddi wrth fater; ond y mae yn brawf o'n cynnydd ysbrydol o thry'r materol yn ein golwg i fod yn symbol ac nid yn gyfrwng." Y mae'n rhaid wrth gorff ac enaid mewn addoli. Ysbryd addoli, bid sicr, yn gyntaf, eithr hefyd yn ychwanegol a chyfamserol, act, ystum, defod, agwedd, gweithrediad. Y mae enaid gwir addoli yn cymwyso iddo'i hun gorff addas drwy yr hwn y'i mynega ei hunan.
Eto, er yn parchu a chymeradwyo lle a gwerth seremonïau, fe'u condemnia oni chynwysant feddwl a chalon. Fel y proffwydi gynt, rhydd y pwyslais ar yr elfen foesol, ysbrydol, a gwad grefyddolder y sawl a ymgyll mewn seremoni ac a rydd fwy bri ar draddodiad nag ar ddefosiwn ysbryd—ar ddefod nag ar fywyd glân.
Clywir yn hyglyw yn Ei eiriau atsain o eiriau'r proffwyd Amos: "Symud oddi wrthyf drwst dy ganiadau, canys ni wrandawaf beroriaeth dy nablau, ond rheded barn fel afon a chyfiawnder fel ffrwd gref."
