II
Beth a dderbyn dyn drwy addoli? Llawer ymhob rhyw fodd. Er y derbyn Duw lawer, barnwn mai ffurf ar Ei gariad di-hunan yw greddf addoli: Duw yn trefnu ffordd i ddyn dderbyn y gorau trwy ei ddwyn yn agos ato Ef Ei hun, a'i gadw yn Ei ymyl. Y m bendithion addoli yn aneirif. Y mae addoli fel haul pan ddisgynno'i lewyrch ar donnau'r môr—yn ymddryllio'n fyrdd o sêr.
1. Cyfarfod â Duw y mae'r addolwr—y Duw a nesaodd, a cherdded y daith bell bron i gyd, fel nad oes angen mwyach i ddyn agosâu rhyw lawer. Gwnaeth yr Arglwydd oed â'i anwylyd i'w gwrdd yn y Gwaed; ac y mae yno'n disgwyl. Y mae "dyfod at Dduw" yn fwy na dyfod ato. "Pwy bynnag a ddêl ataf fi nis bwriaf ef allan ddim." I mewn y mae Ef; a chaiff y neb a nesao ato, yntau hefyd fod i mewn. A chan mai i mewn y trig Ef, Ef ydyw calon bywyd, gwybod a gwynfyd. Ein diffyg a'n hynfydrwydd ni ydyw oedi ar yr hiniog—aros y tu allan, ar drothwy'r pethau mwyaf; yn wir, ofnwn fod llawer ohonom yn bodloni i loetran yng nghynteddoedd y bywyd tragwyddol heb fynd i'w gysegroedd. Wrth addoli â dyn i mewn i nefoedd credu, nefoedd gwybod, nefoedd caru, nefoedd medru, nefoedd meddu, nefoedd tyfu.
