chlywir mo'i gyfrinachau onid gan y sawl a glustfeinio.
Distawrwydd yn ddiamau oedd ffurf gyntaf addoli. Os felly, doeth ynom yng nghanol pob gwybod a phob cynnydd ydyw dal gafael ddiollwng yn y pethau cyntefig: y mae'r cyfryw yn sicr o fod yn cynnwys rhywbeth sy o werth parhaol. Pethau ieuenctid addoli ydynt mebyd pur y bywyd ysbrydol. Bid siwr, fe gydnabyddwn fod Creadigaeth a Hanes yn llwybrau agoshad at Dduw; ac ni ddylid gollwng dros gof ein bod yn rhywbeth amgen nag edrychwyr: yr ydym yn rhan o'r Cread ac o Hanes. Ond ynfyted ydym fel y gwnawn o'r naill a'r llall lyffetheiriau a'n hetyl rhag myned ohonom tu draw ac uwchlaw iddynt. Ni welsom y Cread yn ei lawn ystyr oni welsom y Crewr; ni buom erioed ar lan y môr onid aethom ymhellach na'r môr; ni ddringasom i gopa'r Wyddfa onid esgynasom yn uwch na hi; ni ddeallasom bwrpas ffeithiau Hanes na'u harwyddocâd os heb ganfod Duw ynddynt a thrwyddynt yn dwyn Ei arfaethau i ben.
Dwg distawrwydd ni y tu ôl i'r Cread a thu hwnt i Hanes ymhell bell i dawelwch y Tragwyddol, lle y trigai Duw yn Ei feddyliau ac yr ymlonyddai yn Ei gariad. Rhyddheir ni am ennyd o hualau'r creedig a'r amserol, a dygir ni i wyddfod y Crewr cyn iddo erioed ddechrau creu. Fel y canodd un:
