ychwaith. Llaw Duw a'i creodd. Duw Ei Hun sy'n fawr imi ac Ef yn unig fydda-i'n addoli."
Aed ymlaen, ond er manyled yr holi a'r bygwth wynebodd y cyfan yn yr un ysbryd mwynaidd a phenderfynol fel na wyddai'r holwr beth i'w wneud â hi. Erbyn hyn yr oedd yntau hefyd wedi ei gyffwrdd gan y teimlad a aeth drwy'r dorf. Daeth ei rhieni ymlaen ac mewn dagrau hallt ceisiasant ei pherswadio i newid ei meddwl ond ofer eu hymgais, er ei bod yn teimlo i'r byw drostynt.
Oddi yno aed â hi i'r carchar ac o'r carchar ymhen rhai dyddiau i ben craig fawr ac uchel ynghanol y dref. Dangoswyd iddi beth oedd ei thynged i fod onid oedd yn fodlon i ildio'i chrefydd ac addoli'r eilunod—fe'i teflid dros y graig.
Y diwrnod hwnnw yr oedd nifer wedi eu condemnio o fod yn ganlynwyr i Iesu Grist ac wedi eu taflu dros y dibyn. Yr oedd y magnelau wedi cyhoeddi hynny'n fore. Ond er bygwth y fath farwolaeth iddi glynu wrth ei chrefydd a wnaeth Raivo.
"Y mae fy nghyfeillion wedi mynd. Gadewch i minnau eu dilyn," oedd ei chais gwrol.
A'r dorf yn synnu a'r swyddogion yn petruso, wele filwr â'r bicell yn ei law, yn ymddangos yn sydyn gan ddwyn neges oddi wrth y frenhines.
"Gorchymynaf," meddai'r neges, "i ollwng Raivo yn rhydd. Nid ydyw ond plentyn wedi colli ei synnwyr. Nid ydyw yn Gristion." Swynwyd hi,—Ranavâlona, y frenhines.
Ac wrth gwrs, rhyddhawyd hi ond ni fu'n rhydd yn hir.
Mewn byr amser ar ôl hynny yr oedd Raivo yn y farchnad eto ac yn yr un man ag y rhoddodd ei thystiolaeth ddewr.
Y tro hwn yr oedd yn un o nifer o gaethweision oedd yno i'w gwerthu yn ôl arferiad drwg y wlad ar y pryd. A gwerthwyd Raivo i fod yn gaethforwyn er ei bod o linach urddasol. Ie, gwerthwyd hi am bris isel iawn. . . dim ond pum punt!
Ond yr oedd Raivo yn fwy o werth i Iesu Grist na holl arian ac aur Madagascar.
