oleuadau arnaf o'm dwy gannwyll. Beth oedd yn y graig, pa un ai diemwnt, neu ryw feini gwerthfawr eraill, ai aur, ni wyddwn i ddim. Yr oedd y llawr yn sych a gwastad, a rhyw fath o raean mân arno, fel nad oedd yno yr un creadur ffiaidd na gwenwynig i'w weld; ac nid oedd yno ddim lleithder na gwlybaniaeth ar yr ochrau na'r to. Yr unig anhawster ydoedd y fynedfa iddi; ond gan ei bod yn gyfryw loches ag yr oedd arnaf ei heisiau, tybiwn mai hwylustod oedd hynny; yn wir, yr oeddwn yn falch o'r darganfyddiad, a phenderfynais, heb oedi dim, ddwyn y pethau y pryderwn fwyaf yn eu cylch i'r fan hon; yn enwedig fy ystorfa bowdr a'r arfau oedd gennyf dros ben, sef, dau ddryll adar, gan fod gennyf dri ohonynt i gyd, a thri mwsged, gan fod gennyf wyth o'r rheini.
Yn awr dychmygwn fy mod yn debyg i un o'r hen gewri hynny y dywedir eu bod yn byw mewn ogofau a thyllau yn y creigiau lle na allai neb ddod yn agos atynt; ac fe'm darbwyllais fy hunan, tra byddwn yma, hyd yn oed petai pum cant o anwariaid yn fy hela, na fedrent byth ddod o hyd i mi; neu, pe gwnelent hynny, ni feiddient ymosod arnaf yn y fan hon. Bu'r hen fwch gafr farw yng ngenau'r ogof, drannoeth wedi i mi ddarganfod y lle, ac yr oedd yn haws i mi o lawer dorri twll mawr yno, a'i daflu iddo a'i orchuddio â phridd, na'i lusgo allan; a chleddais ef yno, rhag peri tramgwydd i'm trwyn.
Yr oeddwn yn awr wedi byw am dair blynedd ar hugain ar yr ynys hon; ac yr oeddwn wedi cynefino cymaint â'r lle ac â'r dull o fyw, fel,
