weiniad i fel llywydd a chapten arnynt; Ac y deuai ef â chytundeb oddi wrthynt wedi ei lofnodi ganddynt i'r perwyl hwnnw.
Wedi cael hyn o sicrwydd, penderfynais fentro eu cynorthwyo, os yn bosibl, ac anfon yr hen anwariad a'r Sbaenwr drosodd i wneud cyfamod â hwy. Ond wedi i ni gael popeth yn barod i fynd, cododd y Sbaenwr ei hun wrthwynebiad, ac yr oedd cymaint o synnwyr ynddo ar y naill law a didwylledd ar y llaw arall, fel na allwn ond bodloni iddo; ac yn ôl ei gyngor ef gohiriais y waredigaeth i'w gymdeithion am hanner blwyddyn o leiaf. Dyma'r ddadl: Yr oedd wedi bod gyda ni'n awr am fis, a minnau wedi gadael iddo weld sut yr oeddwn yn fy nghynnal fy hun, trwy gymorth Rhagluniaeth; a gwelodd mae'n amlwg y stoc o ŷd a reis a roeswn o'r neilltu; yr hyn, er ei fod yn fwy na digon i mi fy hun, nid oedd yn ddigon, heb lawer o gynildeb, i'm teulu, ac yntau yn awr wedi cynyddu'n bedwar; a llai fyth y byddai'n ddigon os deuai ei gydwladwyr drosodd, ac un-ar-bymtheg ohonynt yn fyw o hyd. Felly dywedodd wrthyf y credai ef mai doethach fyddai iddo ef a'r ddau arall drin ychwaneg o dir, ac aros am gynhaeaf arall er mwyn cael digon o ŷd i'w gydwladwyr pan ddeuent; canys gallai angen eu temtioi anghydweld a chredu nad oeddynt ddim ond wedi eu gwaredu allan o un anhawster i un arall.
"Gwyddoch," meddai, "i blant Israel, er iddynt lawenhau i ddechrau oherwydd y waredigaeth o'r Aifft, eto wrthryfela hyd yn oed yn erbyn Duw ei hun, yr un a'u gwaredodd, pan ddaeth chwant bwyd arnynt yn yr anialwch."
