oedd yn fy nghorff fel pe'n fferru yn fy ngwythiennau.
Wedi i mi weld y llongwyr hyfion yn cam—drin y tri dyn, sylwais arnynt yn rhedeg yma ac acw o amgylch y lle, fel pe bai arnynt eisiau gweld y wlad. Sylwais hefyd fod y tri arall at eu rhyddid i fynd i'r fan a fynnent; ond eisteddai'r tri gyda'i gilydd ar y ddaear, gan synfyfyrio; ac edrychent fel dynion mewn anobaith. Atgofiodd hyn fi o'r adeg y gleniais i yma, ac fel yr edrychwn o amgylch, ac fel y llechais yn y goeden drwy'r nos rhag ofn cael fy nifa gan fwystfilod gwylltion. Megis na wyddwn i ddim byd y noson honno am y cymorth oeddwn i'w dderbyn trwy i'r llong gael ei gyrru yn nês i'r lan gan y stormydd a'r llanw, felly hefyd ni wyddai'r tri hyn druain ddim byd am y waredigaeth a'r cymorth oedd mor sicr iddynt, ac mor agos atynt, a hwythau yn eu tybied eu hunain yn golledig ac mewn cyflwr anobeithiol.
