O, mi fum i ar i salach o. Rydw i wedi bod yn bwyta skilly.[1]
TWM Huws. Wel, wel, frawd bach! Rydech chitha yn un o'r rhai anlwcus felly. Lle buoch chi yn y jêl, mor hy a gofyn?
EMRYS. Yma—yn Nhre'rcaerau.
TWM HUWS. Dwgyd?
EMRYS. Nage.
TWM HUWS. Curo plisman?
EMRYS. Nage—breuddwydio . . . proffwydo. . . a thorri'r tresi, bwrw'r cylchau . . . . Fedra i ddim bwyta hwn . . . a ches i ddim tamaid er y bore.
TWM HUWS. Druan ohonoch chi! (Yn sibrwd yn ddistaw.) Mae gen i damaid o gig yn y mhoced . . . cymrwch o, cymrwch o.
EMRYS. Diolch, frawd bach. Rydech chi wedi methu cyrraedd pen ych siwrna, mi wela.
TWM HUWS. Pen y siwrna?
EMRYS. Ie . . . y cythraul. Dyna lle'r ydw i'n mynd. Rydw i bron wedi cyrraedd.
TWM HUWS. Rydw i yn deall . . . Beth ydi'ch amcan chi?
EMRYS. Mae arna i eisio cledu f'hunan ddigon . . . (yn codi ar ei draed) . . . i ladd dau neu dri o ddynion . . . i gyrru nhw—(yn pwyntio i'r llawr)—i lawr o mlaen. Mi fyddai'n fodlon wedyn.
TWM HUWS. Pwy sy arnoch chi eisio'i ladd, frawd?
EMRYS (yn tynnu papur o'i logell). Dyma nhw— rydw i wedi sgrifennu 'i henwa nhw rhag imi anghofio. William Prichard, London House, Llanfesach, merchant tailor; Thomas Humphreys, Llanfesach, schoolmaster; John Vaughan, yr Hafod, Llanddyfi, gentleman farmer; David Davies
UN ARALL O'R TLODION. Hist! Hist! Dyma'r guardians yn dwad.
(Y drws ar y chwith yn agor. William Prichard a Mr. Vaughan yn dyfod i fewn gyda'r Meistr.)
MEISTR. Ie, foneddigion,—dyma nhw'r teulu—y nheulu i fydda i yn i galw nhw. (Wrth y tlodion.)
- ↑ Cawl tenau o flawd ceirch wedi ei gymysgu â dŵr. Yn cael ei weini mewn carchardai a llongau cosb yn y 19G
