Y DDWY FFORDD HYNOD.
Tôn—Y GALON DROM."
POB cowir un sy'n caru i enaid,
Yr hyn sydd orchwyl llwyr angenrhaid,
Arhoed i wrando ar diriondeb,
Bur iaith union, heb wrthwyneb;
Y rhai diwyd a wrandawant,
Mor 'wyllysgar, heini, glaiar, hyn a glowant;
Ond nef ac uffern, barn ac ange,
Nid yw er hynny yn meddalu mo'n meddylie.
Mae y rhain bedwar peth rhyfeddol
O byncie'r grefydd Gristionogol,
Pethe di-newidiol ydynt,
A Gair Duw yn gwirio am danynt;
I dri o'r rhain drwy wewyr hynod,
Yr a bydol a'r dirasol du ar isod,
Iddi hefyd yn dra hyfion.
Drwy wir heddwch yr a, cofiwch, y rhai cyfion.
Ange a barn sy i'r aniwolion,
Hefyd hyn a gaiff y cyfion,
Ond i'r nef nid a'r anufudd,
A'r da i gwestiwn na'r di-gystudd;
Y dyn drwg i'r tân tragwyddol,
A'r da i grefydd a ledia'n ufudd i wlad nefol;
Ac am y ddau fath hyn yn bendant
Deuda i'r moddion, medd y doethion, yr ymdeithiant.
Taith pechodau sydd ychydig,
Yn fer gas, yn frau ac ysig,
Munud awr o bleser cnawdol,
A chwedi hynny yfory 'n farwol;
Duw, mor yngwrth y daw'r ange,
Brenin ydi, yn dechre nodi dychryniade;
