Tudalen:Beirdd y Berwyn 1700-1750.djvu/36

Pan gawsoch chwi'r onor, fel Nebuchodnosor,
Hwy ordren y trysor, er trwsiad oer frig,
Holl jewels y goron i'w gwerthu'n llwyr ddigon,
Yr un modd ag eidion brasedig.

Ni welen nhw ddigon ddwyn bywyd gwr ffyddlon
A gyrru i blant gwirion, wyr ffeilsion, ar ffo;
Nhw fynnen heb arbed ddwyn da'r Protestanied,
A danfon pob cnafied i'w cneifio.

Dwyn rhenti esgobion, dwyn tiroedd y gwirion,
Dwyn eiddo'r gwyr llwydion à lladrad, bob dydd,
Dwyn gwartheg o'r dryse, dwyn meirch o'r ystable,
Liw dydd amlwg gole, heb ddim c'wilydd.

Dwyn'r yd, a dwyn'r enllyn, a ninne'n dwyn newyn,
Heb allael o undyn warafun lle i nen,
A dwyn defed breision i'w bwthyn rhwng lladron,
Dim rhan i'w perch'nogion ni ch'nygien.

Chychwi, erbyn chwilio, sy ar ffordd Cain yn rhodio,
Am ladd ac ysbeilio ac am dwyllo bob dydd,
Fel Iesebel aflan a roe i Naboth druan
Am i winllan i hunan ddihenydd.

Ac nid peth dieuog, medd Duw Hollalluog,
Yw hwthio ar eneiniog yn llidiog mewn llu,
'Roedd Dafydd gin bured na fynne 'neyd niwed
I Sôl er i weled ar wely.

A fynnwch chwi'n fwynion ych galw'n Gristnogion,
Am ladd brenin cyfion, mae cofio am y gwaith,