Duw oedd cyn seilio daear gron,
Na llenwi eigion dyfnder,
Yn un a'i Dad. o anian da,
Er eitha tragwyddolder;
Cyn llunio lloer na haul na ser,
Cyn dechre nifer dyddie,
Teyrnasu 'r oedd, trwy ras a hedd,
Ar nefol orsedd—feincie;
Er hynny disgynnodd, ein hosgedd a wisgodd,
A'n cnawd a gymerodd, ac ufudd ddioddefodd,
I farw fe 'mroddodd lle haeddodd wellhad;
Ac yno adgyfodi, a mynd i eirioli
Am annedd well inni mewn glynnau goleuni,—
Oedd fodd i ragori ar i gariad?
Hyn oll a wnaeth ein llawen Ior,
I egor côr trugaredd,
Ac arwain dynion at i Dduw,
O ddistryw diluw dialedd;
Pan oedd y byd i gyd a gaid
Yn bechaduriaid marwol,
Yr Iesu Dduw o'i ras a ddaeth
Ag iechadwrieth durol;
Dyhudd ddicllonder y nefol gyfiawnder,
Am bechod a balchder a rhyfyg rhy ofer
Gwnaeth gwbwl foddlonder i doster i Dad;
Er maint a fu'r trachwant ceiff pawb a'i gwasnaethant,
Trwy ffydd yn ddiffuant os gwir edifarant
Dragwyddol faddeuant yn ddiwad.
Rhown ninnau anrhegion purion per
Oblegid Ner y plygain,
Fel doethion hardd, i'w cofio'n hir,
A ddaeth o dir y Dwyrain;
