POB CRISTNOGION.
Tôn—Y FEDLE FAWR."
POB Cristnogion manwl mwynion,
A gewch yn unfron fel nefolion,
I'w graslon dirion Dad
Eilio moliant yn ddiffuant,
A chywir-sain gain ogoniant,
Cyd-ddeuent yn ddi-wad;
I ymgysylltu a nyni 'n awr,
Ar ganiad gwawr blygeiniol,
I foli 'r Iesu lwys-gu lain,
A chydsain gywrain garol,
Ar ddiwrnod hen hynod mae'n ddifai ddefod dda,
Ei chadw'n ei chydwedd, mewn llawnedd a'n gwellha.
Pe caem ddefode'r nefol seintie,
A'r angylion gwiwlon gole,
A'u glân feddylie glwys;
A chael gwybodeth o'i raglunieth,
Ei garedigrwydd hylwydd heleth,
A'i greadigeth dwys;
Er hyn nid allem tra bai chwyth,
Fynegi byth ei fawredd,
Nac eitha llwydd ein llywydd llawn,
Na'i gwyredd lawn drugaredd,
Anfeidrol, rhyfeddol, ac un anrhaethol yw,
Rhown fawrglod i'r Duwdod tra bo na bod na byw.
Bu'r byd yn hir trwy anwybodeth,
Mewn gelynieth heb athrawieth
Am iechadwrieth dyn,
Rhai'n Sabeaid traws eu beiau,
Yn addoli mudion ddelwau,
Heb riniau yn yr un;
