Tudalen:Beirdd y Berwyn 1700-1750.djvu/97

Mi gowson ddigon o lawenydd
Wrth golli amser, eger ogwydd,
Ffeind oedd chware caru a rhodio,
Ni ddaliwn ati flwyddyn eto;
Ni gowson aniddigrwydd gartre,
A blinder ffoledd i'n cyffyle;
A dysgu'n glir yfed bir yn brysur heb ruso:
Hyn o ynfydrwydd, rhag inni foedro
O ran oferedd, rwy'n i fario;
Ni gowson gywir barch a chariad
Drwy beder sir mewn difyr dyfiad;
A merched glân, fawr a mân, yn trotian i'n tretio,
Clyche'n seinio, canu a dawnsio,
Yr hyn yn lwcus yr wy'n i leicio.

Poen a cholled, dig a byr-oes,
A wnaiff hynny yn ein heinioes,
Llawenydd sydd yn cadw'r galon
Rhag ofn rhyw ddiles syn feddylion.
Gwyliwn ganlyn gwagedd gormod
Rhag ofn digio'r Arglwydd uchod;
Yn ifanc wedd hoew hedd i ymgyrredd am gariad,
Dyma yr amser, medd darlleniad,
Tra mawr odieth am warediad;
"Mi fydda lawen yn fy ienctid,
Pen elw i 'n hen mi fydda ddiwyd,
Mi drof yn ol, agwedd ffol, mi a'n ddiwiol, mi a'n ddownus,
Pen ddelo 'r dyddie anrhydeddus
Mi fydda farw'n edifarus."

Mae rhai, wrth ddisgwyl mynd yn henedd,
Yn syrthio 'n feirw mewn oferedd;