Dyma'r gair a'm rhodd i synnu,
Ai gwir ydoedd alla i gredu;
Di elli goelio gair cyfiawnder,
Ar yr hoedel na rown hyder;
Heddyw'n llon, ger ein bron, gymdeithion odiaethol,
Y rhai sy'n downsio ar ol y feiol
Cyn yfory all fod yn farwol.
Duw fo'n madde i bawb i beie,
Mi fynna gladdu hyn o chware;
Mewn amdo brith a daear nyth, ni ddaw hi byth i fyny,
Dydd Calan Gaua yn lana y leni
Ffair wael addas, ffarwel iddi.
Ni roddwn ddiolch pur gariadol
I bawb lle cowson groeso grasol,
Ni fuon wyth o bur gymdeithion
Efo'n gilydd yn un galon;
Deuddeng ngwaith ar hugien heleth
Y darfu dangos hyn o chw'ryddieth;
Yn bur gytun bod yg un yn ddygyn heb ddigio,
Yn nheyrnas nef v bo ni 'n tario
Mewn da amynedd, rwy'n dymuno;
Nis gwyr neb ond Duw perffeithlan
A ddown ni ond hynny byth i'r unman,
Cymerwn ffydd, nos a dydd, yn hylwydd a hoewlan,
Yr Arglwydd Iesu i'w henwi i hunan
Am deg 'wllus a'n dug allan.
—ARTHUR JONES a'i cant.
