â threfnu efo'r banc i stopio pwy bynnag a newidiai'r nodau? A hynny heb sôn wrtho ef."
"A dim cês yn y diwedd. Mae'n rhaid imi gael cyffes Roberts, petwn i'n gorfod ei agor o. Mi af ato ar ôl mynd adre, a mi'i dychrynnaf o i farwolaeth, gwnaf, fel mae byw fi."
Erbyn iddo gyrraedd y tŷ, yr oedd J. H. Humphreys yno gyda Nansi, a thra oedd y ferch yn paratoi pryd o fwyd i'w thad ar ôl ei daith faith, dywedodd wrth Humphreys am ei amheuon ynghylch Parri, ond heb grybwyll dim am y llythyr.
Yr oedd cariad y ferch wedi ei syfrdanu pan glywodd.
"A 'rwan," meddai'r arolygydd, "mae arna' i eisiau i chwi fy helpu. Mae fy nyfodol i, a dyfodol Nansi, a bellach eich dyfodol chwithau hefyd, yn mynd i ddibynnu ar fy llwyddiant i gyda'r achos yma. Yr ydw' i'n berffaith sicr bod Parri a Roberts yn lladron defaid, a gwartheg hefyd o ran hynny, ac y mae arna' i eisiau i chi chwilio a chwilota'r hen gaeau yna i gyd, a'r siop, a Phen-y-cae-a phob twll a chongl; yr ydych wedi prynu popeth sydd yn y tŷ, onid ydych?"
"Do," atebodd Humphreys, "ond ychydig iawn o ddodrefn sy' ym Mhen-y-cae,-ym Mron-y-wawr y mae'r rheini, ac yr oedd o wedi gwerthu pethau'r fan honno i ryw siop ddodrefn yn y Dre; ond mi ofala' i am gadw fy llygad yn agored, ac os gwela' i rywbeth, mi gewch wybod ar unwaith."
"Nansi," meddai'r arolygydd, ar ôl iddo orffen bwyta, "mi 'rydw' i am fynd i orffwys am ychydig yrŵan-'chefais gysgu fawr ddim ers nosweithiau; os cysga' i, gofala am fy neffro i hanner awr wedi saith, cofia; mae arna' i eisiau mynd i weled Roberts Tŷ'n-y-maes tua hanner awr wedi wyth. Mi fydd yn noson braf yn ôl pob golwg, ac aros di, mae'r lleuad yn llawn heno hefyd,—dest y peth. Cofia di, dim munud ar ôl hanner awr wedi saith."
Yr oedd ffit ddigalon ar Roberts Tŷ'n-y-maes yn croesi
