yn ôl, ond meddai—"Y—yr ydw'i ar dipyn o frys heno, Mr. Parri, 'ddo'i ddim ond i'r lobi am funud. Beth?"
"O! dowch Roberts," meddai Parri ar ei draws, "mi ddowch ymhellach na'r lobi, pan ddeellwch chi beth sydd gen' i i'w ddweud wrthych."
Canfu Roberts ar unwaith fod Parri yn gwybod rhywbeth, ac er iddo gyffroi drwyddo, ceisiodd ei hel ei hun at ei gilydd, a chymryd arno fod yn ddigyffro, a dilynodd Parri tua'r gegin, gan y sylweddolai nad y drws na'r lobi oedd y lle i wynebu y sefyllfa.
"Eisteddwch," meddai Parri, "mae'r howscipar 'ma wedi mynd adre tan yfory; dyna'r wisgi wrth eich penelin—'fydda'i yn cymryd dim fy hun."
"Am funud Parri," ebe Roberts, "inni gael deall ein gilydd, eisiau gwybod sy gen' i beth—.'
"A dyna'r soda ar y seidbwrdd," ebe Parri ar ei draws, yn hollol ddigyffro.
"'Does arna'i ddim eisiau'ch wisgi chi," ebe Roberts yn chwyrn, "eisiau gwybod sy gen' i beth—.'
"Ie siwr, ie siwr," ebe Parri, ar ei draws, "eisiau gwybod y neges sydd arnoch yrŵan, ond efallai y bydd pethau wedi newid tipyn toc, ac mai eisiau wisgi y byddwch chi'r adeg honno."
Ar hyn cododd Roberts o'i gadair, ac wynebu Parri yn ffyrnig—yr oedd yn llawer mwy dyn na Pharri—ac meddai yn chwyrn, "Efo pwy yr ydych chi'n meddwl eich bod yn siarad? Onibai eich bod yn eich tŷ eich hun—." Pallodd geiriau Roberts, oblegid tra safai o flaen Parri yn fygythiol, ni chymerai Parri fwy o sylw ohono na phetai ddim yno o gwbl, ond trefnu rhyw bapurau'n brysur, gan estyn pin dur ac inc.
"Roberts," meddai'n ddigyffro, "ewch yn ôl i'ch cadair, a chopïwch hwn allan yn eich llawysgrifen eich hun, a rhowch eich enw wrtho, tra byddaf innau'n rhoi glo ar y tân yn y gegin gefn, a rhywbeth felly."
