PENNOD III
BARGEN GALED
"WEL, 'rwan, Roberts," meddai Parri ar ôl iddynt orffen bwyta, mi awn ni'n ôl at y tân i'r ystafell yna. Yn naturiol, yr ydych yn disgwyl eglurhad. Wel, mi'i cewch o yrŵan." "Un gair, os gwelwch chi'n dda, cyn i chi ddechrau," meddai Roberts. "Beth am y nodyn 'ma? Ydyw hwn yn dweud y gwir?"
"Ydyw, a nac ydyw," atebodd Parri, "hynny ydyw—nid yw'n dweud y gwir i gyd. Mi edrychech yn fwy syn fyth, pe gwyddech chwi faint."
"Diain i, Parri," meddai Roberts, gan sythu yn y gadair esmwyth, "mi 'rydw' i'n dechrau'i gweld hi—ydw' yn wir—Brenin Mawr!—chi oedd yn gyfrifol am y dwyn defaid a gwartheg mawr hwnnw, flwyddyn a hanner a dwy flynedd yn ôl—y peth a'm dychrynodd i—ac a wnaeth imi roi gorau i'm tipyn dwyn i—rhag ofn i mi gael y bai am y cwbl. Pwy fyth fuasai'n dychmygu?"
"Wel neb, 'rydw' i'n gobeithio," meddai Parri, â rhywbeth tebyg i wên ar ei wyneb.
"Wel p'am rhoesoch chi gorau iddi mor sydyn ynteu, Parri?" gofynnodd Roberts.
"Ydych chi'n cofio'r helynt pan gafwyd Sarjant Huws a Phrys y plisman yn hanner marw yng nga—"
"Y Drugaredd Fawr!" ebe Roberts, yn syfrdan, "chi oedd yn gyfrifol am hynny hefyd? Pwy oedd eich partner chi'r adeg honno?"
"Neb," atebodd Parri.
"Ydych chi yn meddwl dweud, Parri, eich bod chi wedi taclo'r ddau, eich hun?"
Heb ateb y cwestiwn, ychwanegodd Parri, "Dyma 'nghardiau
