Mrs. Hopcyn drwy'r drws i'r lobi, ond yn ei frys, gwnaeth dipyn o dwrw.
Clybu hithau, a throes fel fflach, ond cyn iddi fedru ei weled, cydiodd Ifans ynddi, a gollyngodd Mrs. Hopcyn y lantern, a diffoddodd y gannwyll yn y godwm. Gollyngodd Ifans hi gan feddwl dianc, ond er dirfawr sioc iddo, daliai Mrs. Hopcyn ei gafael fel gelen, dan weiddi: "Mwrdwr! Mwrdwr!"
"Tewch ddynes!" ysgyrnygodd Irans, gan ail afael ynddi, "neu mi'ch tagaf chwi.
Ond ar hynny teimlodd hi yn gollwng ei gafael, ac yn llithro i lawr; gollyngodd yntau ei afael ynddi hithau, a suddodd Mrs. Hopcyn yn swp diymadferth wrth ei draed. Gwelodd Ifans ei bod mewn llewyg. "Diolch i'r Arglwydd," ochneidiodd, gan brysuro drwy'r drws ac i'r lobi, a thua chefn y tŷ. "Mae'n drugaredd," meddai, "y medraf fynd allan drwy'r drws, a diolch am gael llonydd gan yr hen gi yna."
PENNOD VII
CYSGOD ANGAU
WEDI cael allan, ac o'r iard, ychydig iawn a deithiodd Ifans hyd y ffordd fawr; aeth dros glawdd cyn gynted byth ag y gallodd, a chychwyn ar ei daith flinderus adre ar draws y caeau, drwy ganol y storm a'r tywyllwch.
Fel y gellir dychmygu, dywedasai amgylchiadau trychinebus y noson yn enbyd arno, ac er iddo, i ddechrau, deimlo rhydd-hâd mawr o fedru cael o Gae'r Pant heb i neb ei weld, cynyddai ei gyffro meddwl fwyfwy o hyd—"Mi 'rydw' i mewn trybini," meddai, "Duw â'm helpo. Beth yn enw'r Nefoedd sy'n mynd i ddigwydd yrŵan?" Yn y man, gwelai olau beisicl yn dyfod, a diolchai mai yn y cae y cerddai.
