"Oedd," ebe Ifans, "p'am yr ydych yn gofyn?"
Ond yr oedd Parri wrthi yn ei ryddhau eisoes. "Roberts," meddai, "rhowch ei bethau yn ôl iddo fo."
Petrusodd Roberts.
"Dweud yr oeddwn i, Roberts," ebe Parri, â rhyw oerni iaol yn ei dôn, "am i chi roi pethau Ifans yn ôl iddo. Ac wedyn datglymwch rêns y ceffyl." Ac ufuddhaodd Roberts, dan fwmian rhywbeth.
Cyn gynted ag y cychwynnodd, sibrydodd Parri wrth Ifans, ""Does dim angen dweud wrthych am gadw hyn yn ddistaw, ai oes? . . . Mwy nag wrth Roberts na minnau, wrth gwrs.
Dowch chi acw ddeg o'r gloch nos dradwy, mi fydd y cwest wedi bod erbyn hynny, mi geis . . ." Ond cyn iddo orffen, yr oedd Roberts wedi cyrraedd.
"Mi gefais i'r ddwy sofren yma wed'yn," meddai Roberts, yn sorllyd, "eu clywed nhw'n tincian dan fy nhraed i ar y cerrig; hwdiwch Ifans."
"Mi ddadlwythwn ni'r defaid yrŵan Roberts," meddai Parri.
"Na," ebe Ifans, "waeth i chi fynd â nhw ddim, 'fydd hynny golled yn y byd imi, nid y fi piau nhw."
"Na," ebe Parri, gan eu gollwng. A heb ddweud yr un gair wrth Ifans, troes ben y ceffyl tua'r ffordd fawr, a chych-wynnodd dywys y ceffyl, a Roberts wrth ei sawdl.
"Diawl," meddai Roberts, "mi ddylem fod wedi gofyn iddo rannu efo ni; mi fedrwn i wneud hefo tipyn o'r sofrenni, os na fedrech chi, a 'fuasai waeth inni fod wedi cymryd y defaid ddim."
"Mae gennych chi dipyn i'w ddysgu eto," oedd ateb sychlyd Parri.
"Brenin Mawr! 'Fuasech chi ddim wedi ei foddi o, o ddifrif, Parri?"
"Buaswn," ebe Parri mewn tôn a yrrai ias drwy Roberts. "Wel, p'am y darfu i chi ei ollwng mor ddi-lol ynte,
