yn lle rhoi ei llaw ar y blwch, rhoes hi ar ben Ifans, a neidiodd yn ôl mewn braw gan roi sgrech arswydlon.
A'r un foment, neidiodd Ifans yntau i fyny hefyd, yng nghanol hunllef—oblegid y foment y cyffyrddodd llaw Mrs. Huws â'i ben, yr oedd Ifans, yn ei freuddwyd, yn ymdrechu â Roberts a Pharri ar fin y llyn.
"Foddwch chi mohono'i, na wnewch myn d—1," meddai, gan gythru i Mrs. Huws, ond deallodd mai mewn dynes y gafaelai, a gwaeddodd, "Martha Hopcyn! Caewch eich ceg neu mi'ch tagaf chi"; ac ar hynny sylweddolodd mai yng nghegin Bryn y Felin yr oedd, ac mai yn ei hows-cipar y gafaelai-a gollyngodd hi fel petasai'n golsyn coch.
Aeth Mrs. Huws i sterics dychrynllyd, a chafodd Ifans druan drafferth fawr i'w chael ati ei hun hefyd—a'r bore hwnnw, ef, ac nid yr howscipar, a baratôdd frecwast.
Braidd yn gloff oedd stori Ifans wrth Mrs. Huws, ddarfod iddo gael gair i beidio â mynd i ffwrdd y noson cynt, ac iddo, pan ddaeth adre, glywed twrw yn y beudy, a gweled bod rhyw gam-hwyl ar un o'r gwartheg, a phenderfynu aros ar ei draed am dipyn, ond ei fod wedi syrthio i gysgu a chael hunllef; a pharodd cwestiwn Mrs. Huws anesmwythyd mawr iddo.
"Efo Martha Hopcyn, Cae'r Pant, yr oeddech chi'n breuddwydio, meistr?"
"Martha Hopcyn, Cae'r Pant! Brenin Mawr! nage. Beth wnaeth i chi feddwl hynny?" gofynnodd Ifans yn wyllt.
"Wel, gweiddi ei henw hi wnaethoch chi, meistr."
"Gwarchod pawb, nage!
Chi sydd wedi gwneud camgymeriad, Mrs. Huws, yn siwr i chi."
"Wel, ie wir . . . dyna . . .' Ond torrodd Ifans ar ei thraws, a dweud, "Yr ydych wedi cynhyrfu Mrs. Huws, 'soniwn ni ddim rhagor am y miri yrŵan."
Brecwast bychan iawn a wnaeth Ifans, a Mrs. Huws, hithau,
