y noson cynt, ac a anghofiasai ei gau, ac a welid yn awr ar y bwrdd o flaen yr arolygydd.
"Puw," meddai, a chlywodd Ifans ef o'i gell, "ewch i ddweud wrth Humphreys y bwtsiar fod arna' i eisiau ei weled wrth siop J. E. Parri ar unwaith."
Dan gerdded dipyn cyflymach nag arfer, ceisiai'r arolygydd benderfynu sut yr agorai'r drafodaeth efo Parri, ac fel y nesâi at y siop, myned yn anos i'w datrys yr oedd pethau, ac fel y cynyddai'r anawsterau, felly hefyd yr arafai camau Jones.
"Wel, wir," meddai yn y man, "wn i ddim sut i fynd o gwmpas pethau." Ar hynny gwelai Richards, pen gwas Parri, o flaen y siop, ac wedi cyfarch gwell iddo, a sôn am y tywydd mewn tôn braidd yn uchel, a dal i edrych i mewn i'r siop, gan ddisgwyl gweled y cigydd ei hun, gofynnodd: "A sut mae Mr. Parri heddiw?"
"O! mae o'n dda iawn wir, super," atebodd y gwas, "neu mi 'roedd o beth bynnag."
"Beth ydych yn feddwl wrth 'mi 'roedd o'?"
"Wel, mae o wedi mynd i Birmingham efo'r tren hanner awr wedi deg bore 'ma."
"I—Birmingham? "
"Y—beth ddywedsoch chwi? Sut gwyddoch chi mai i Birmingham y mae o wedi mynd?" gofynnodd yr arolygydd dipyn yn wyllt.
"Mi'i clywais o yn gofyn am diced, a fi gyrrodd o yn y car, cael a chael wnaethom ni i ddal y tren; a barnu wrth y brys oedd arno, mi fuasai'r byd ar ben, petasai o wedi colli'r tren, a phetasai'r polîs wedi ei weld o yn gyrru, mi fuas.—"
Ond yr oedd yr arolygydd wedi mynd cyn i'r gwas orffen y frawddeg, a gwelodd ef yn neidio i gerbyd Humphreys y bwtsiar ifanc, ac yn rhoi slâs ar y ceffyl, ac yn gyrru ar garlam i rywle.
"Brenin Trugaredd!" ebe'r gwas mewn syndod, "oes
