Ei hatebion doeth, a'i geiriau
A'i mawr awydd am gael llyfrau
Inni'n amlwg a broffwydai
Am ddyfodol disglair hon.
Pan ydoedd hi'n un ieuanc, fwyn, a glanbryd,
Dilynodd Iesu drwy y "beddrod dyfrilyd ";
Yr oedd yn ŵyl, ond eto'n ddewr fel milwr
Yn y cyd-gladdiad" gyda'r hardd Waredwr;
Fel Timotheus, ei phroffes dda i'r diwedd
A gadwodd heb lychwino ei hanrhydedd;
Hi gymdeithasai gymaint gyda'r dwyfol
Fel nad yw'n rhyfedd iddi fyw mor dduwiol.
Yr oedd duwioldeb fel afonig arian
Yn llifo drwy ei bywyd yn sancteiddlan;
Fel Moses, pan ddaeth lawr o fynydd Sinai
A'i wyneb yn disgleirio, ydoedd hithau
Yn ei sancteiddrwydd euraidd a dihalog;
Drwy'i hoes yr oedd yn gannaid ac yn heulog.
Ac yn Nebo am flynyddau
Chwareu yr harmonium fu,
Ac O! tysteb dlos yn anrheg
Gan yr eglwys gafodd hi;
Ond gan Iesu'n wobrwy harddach
Telyn aur gadd Sarah Jane,
Gyda pherlog goron bywyd,
Lle nad a hi byth yn hen."
Yno, hefyd, mewn addfwynder
A'i chymeriad drwy ei hoes,
Tynnodd ddarlun mewn dillynder
O'r hoff Wr fu ar y Groes;
'Roedd ei geiriau doethion, addien,
Yn dwyn delw plentyn Rhi;
Ac yn wyn drwy'r ddu Iorddonen
Yn ddiangol nofiodd hi.
