Ei ddeall; â doethineb medrai agor
Aur ddrysau eu meddyliau i gael trysor;
Ac yno, rhaid hir aros yn bryderus
Cyn ceir athrawes ail i Meistres Davies.
Gan wir burdeb ei chymeriad
A addurnwyd yn ferth iawn,
Ym mhob rhinwedd o'i gweithrediad,
Fyth ni welwyd un mor llawn;
Yr oedd tlysni a'i holl egni
Wedi urddo'i chorff yn fâd,
Fel am ddangos drwyddo'n eglur
Harddwch pur y nefol wlad.
Gwynder perffaith a seraffaidd
Ar ei hwyneb wnai ei sedd;
Ar ei phen 'roedd coron eirian
O lywethog brydferth wedd;
A'i dwy lygad hardd belydrog
Ddawnsient yn llawn tlysni pur,
Fel dwy seren fwyn ariannaidd
Yn ffurfafen meddwl clir.
Ond i'w henaid hi yn addurn
Yr oedd tlyeni cannaid Duw,
Yr hwn ydoedd yn disgleirio'n
Ei sancteiddrwydd llachar, byw;
Dlysni pur! nid allai angau
Lwydo hwn yng ngwaelod bedd,
Tlysni didwyll, ac heb frychau
I anurddo'i ddwyfol wedd.
Benyw dyner, ddoeth, ystyriol,
Eto'n danllyd dros y gwir;
Hefyd drwy ei rhodiad duwiol
Addurn oedd i Gymru bur;