Tybed ceir atebiad cu—i lythyr
Wlithwyd a swyn caru?
Ai annoeth fydd, eneth fwyn,
Ail wanwyn o foliannu?
Cwrddodd, dro arall, â geneth ieuanc hardd, ac yn hytrach na dilyn llwybr y carwr, dilynodd lwybr y bardd, gan englynu fel y canlyn,—
O mor anwyl! mae rhinwedd—yn dy fron
Geidw fri diddiwedd;
A myfi am haf o hedd
A'th fynnaf, eneth fwynedd.
Adeg streic fawr y glowyr yn 1898, aeth nifer o lowyr o'r Ystrad i ffwrdd i Devonshire i ganu, a chasglu ychydig o geiniogau at eu cynhaliaeth hwy a'u teuluoedd, fel yr arferai y glowyr wneud yr adeg honno. Aflonydd iawn oedd meddwl Ben am rai o honynt. Gwyddai fod rhai o honynt yn swil iawn, ac heb fod yn feddiannol ar leisiau rhy soniarus hefyd. Mewn llythyr at un o honynt ysgrifennodd Ben ei freuddwyd cynghaneddol,—
Am wib acw'r cor meibion—a gawn
Am ganu alawon.
A seiniau dwys yn y don
Deifl y diafol o Defon.
