Tudalen:Blagur Awen Ben Bowen.djvu/79

Ardderchog fab athrylith ydyw ef,
Yn dysgu idd ei wlad ganiadau'r nef,
A theilwng frawd i'r bardd; y teyrn parhaol
Ar orsedd serch ei wlad, a'i wisg frenhinol
Yw arucheledd glân a nef brydferthwch;
Goleuni yw ei lygaid,—gwyll dirgelwch
Natur oleua; y mae'n medru gweled
Ei holl ogoniant,—teimlo'i swyn,—cyd-fyned
A'i deddfau uniawn hefyd; anfarwoldeb
Sydd yn blaguro yn ei waith; gwroldeb
Ei grebwyll beiddgar sydd mor hyf a'r fellten,
Ac yn gyflymach. Y mae daear addien
Ei wlad i hwn yn nefoedd o orfoledd,
Ac yn gorlenwi 'i fron â phur edmygedd;
Hi yw ei ysbrydoliaeth, mae ei delw
Yn argraffedig yn ei awen loew
Fel mae y nef yn gwenu yn y llynnau;
Mynyddoedd o farddoniaeth sy'n ei weithiau
Mewn mentyll o brydferthwch gwir fendigaid,
Ac ynddynt wythi o oludoedd enaid.
Ar faes y rhyfel yn y pell orffennol,
I danio'r milwr ar ei rawd ddifrodol
I ymladd dros iawnderau 'i wlad, ei galon
Wladgarol ymhyfrydai gynt; ond weithion
Mae'n ymddygyfor gan ryw angerddoldeb
Purach ac uwch, i natur a'i thlysineb,
Per folawd rydd i ganol tragwyddoldeb,
Gan syllu 'ngwydd trybelid anfeidroldeb,
Anturia hefyd ar adenydd crebwyll;
Mewn urddas ter, a hunanfeddiant hybwyll,
Dychwelyd wna o'i wibdaith bell a dwyfol,
Gan arllwy: ar ei genedl fri anfarwol.

Yr Efengylydd sanctaidd, y mae ef
Yn deyrn wladgarwr, dwg adnoddau'r nef