A'i holl ogoniant i ddyrchafu 'i wlad,
Ac yn lle'i gwarth fe ddyd sancteiddrwydd mâd;
Mae'n tywallt gemau'r nefoedd arni hi
Fo yn disgleirio coron aur ei bri;
Goleuni dwyfol sydd yn llanw'i lwybrau
A chenedl rodia wrth ei lewyrchiadau;
Trwy aeaf pechod traidd yn wanwyn serchog,
Ac ar ei ol fe edy haf toreithiog
O riniau'r nef. Mae'n difa ofnau prudd,
Ac ar eneidiau'n creu tragwyddol ddydd;
Eneiniog broffwyd Duw yw ef i'r wlad,
Yn traethu arfaeth ei drugaredd rad
Ar gyfer enaid: nef awdurdod fedd,
A gwyd ysbrydol feirw'n fyw o fedd
Pechodau; nerthoead dwyfol sy'n ei lwydd,
Cythreuliaid hefyd welwant yn ei wydd.
O fwnglawdd aur dihysbydd y Gwirionedd
Dwg amhrisiadwy drysor o ddwyfoledd
I'w rannu'n llawen idd ei anwyl wlaa,
Yr hwn drwy ei werthfawredd prid, a mad
A hawlia iddi balas anfarwoldeb
Ar fron y nef, yng nghanol pob tlysineb,
A golygfeydd tragwyddol urddas Duw,
O gyrraedd haint a chroesa o bob rhyw.
****
Yr un fo'n gweithio'n ddiflin dros ei wlad
Mewn ingoedd erddi ganai mewn mwynhad,
A thros ei bri a'i hawliau deimlai marw
Dirdynol dan bob poen yn fraint,—Ah! hwnnw
Yw'r glew wladgarwr, ac mae'i urddas tanbaid
Yn hawlio holl edmygedd llwyraf enaid.
1895.
