Y NWYD ANORTHRECH.
TYRD bellach fun fy nghalon tua'r oed
I heddwch drud diarffordd lwybrau'r wlad,
Cawn yno ryddid i feddiannu'r stad
Sydd i bob dau yn eiddo glân erioed,
Yng nghwmni'r crinddail a'r awelig oer
Cawn ddrachtio o gysuron fel y gwin;
A gwylaidd selio'n ddistaw fin wrth fin
Ddianaf hewyd serch tan wawl y lloer.
Cyn dychwel profwn werth eiliadau mud
A dwfn gyfrinach y distawrwydd hir,
A rhithio'n esmwyth i'r santeiddiaf dir
Lle try'r uchenaid wan yn alaf drud,
Fe ddeffry tro hudolus llygad merch
Rhyw nwyd anorthrech eilw'r byd yn serch.
Beth eill fod hwnnw namyn ysfa ffol
Neu gythraul aflan yn nhiriogaeth cnawd,
I gilio eilwaith ar fuanaf hawd
Heb ado onid atgo brwnt o'i ôl?
Gwae i mi groesi ei anoddun ffin,
Na rhodio'i lennyrch heiniog yn fy myw,
V nef freuddwydiol droes, os hynny yw,
Yn Hades dywyll i eneidiau crin.
Beth allsai beri 'nghreu yng nghroth fy mam
Cyn baeddu f'enaid wrth grochanau'r byd,
Pan genid santaidd odlau uwch fy nghrud,
A'm henwi'n angel pur heb wybod cam?
Deleidiaf wyryf tyred tua'r oed,
Mae'r nwyd anorthrech gryfed ag erioed.
