fiwch da ni fel si da Gwen, a honno wedi mind!" Yna gan newid ei llais," Dina dda bo fi wedi gwingalchi'r claw bach dwe! We dinion o bob parte wedi dod."
Yr oedd ar Gwen ryw ofn greddfol ym mhresenoldeb Leisa. Teimlai ei hun yn ei hymyl yn wan a dinerth, a'i bywyd yn fethiant i gyd." Yr oedd llygaid Leisa mor oer a chaled a sicr ar bob pwnc. Symudent yn effro fel pe yn mesur a phwyso pawb a phopeth yn ddidrafferth, ac nid sedd dim yn y nef na'r ddaear a wnai iddynt ymagor ychydig mewn syndod. Ni ddangosent byth unrhyw betruster na'r gronyn lleiaf o deimlad, ac ai Gwen fynychaf yn anesmwyth dan eu pelydr oer.
O'r lle y safent, gellid gweld y lon gul i lawr heibio Pen- ffynnon a bron hyd Isaber. Wynebai Leisa ar hon, a safai Gwen gyferbyn â hi. Pwysai Ann ar yr iet.
Tra'n son am wyngalchu'r clawdd bach, gwelodd Leisa rywbeth neu rywun yn y pellter a wnaeth iddi gyffroi ychydig a hanner gwrido, ond cadwodd ei chyfrinach, a gofalodd gadw ei llygaid ar Gwen a phara i ymddiddan rhag i honno gael cyfle i droi yn ol.
Cyraeddasai peth o ymgom y rhic ei chlustiau hithau. Buasai sibrydion tebig yn y cae gwair. Gwelsai a'i llygaid ei hun yr hen wr a'r gweinidog ieuanc yn cerdded drwy Barc y Berth. Er fod ffurf gwên ar ei hwyneb wrth siarad â Gwen, teimlai yn ddigon dig tuag ati i'w tharo. Pa hawl oedd gan ferch yn byw mewn tŷ bach, heb ond prin fodd i fyw, fod mor bert ag oedd Gwen? Pa reswm bod y gweinidog yn cymeryd ei ddenu ganddi? Y dyn ffol, heb feddwl am ddim ond yr olwg allanol! Ac wedi'r cyfan, a oedd Gwen yn bert? Ni fuasai hi byth yn ei chyfrif yn lodes deidi. Nid oedd ei gwallt yn gwrl, ac yr oedd ei llygaid mor ddof a llygaid Penwen.: Meddai hi bellach un stori a gai'r gweinidog glywed drwy ryw fodd ne'i gilydd hwyr neu hwyrach.
Tra rhedai'r pethau hyn drwy ei meddwl, siaradai o hyd yn fwyn a diaros â Gwen am y gwahanol bersonau welsid. Yn sydyn, gorffennodd daflu ei golygon i'r lon fach. Yr oedd y neb a wyliai, pwy bynnag oedd, wedi mynd o'r golwg i rywle.
"Gatre ma'ch Tacî heddi?" ebe hi.
