Tudalen:Caneuon Mynyddog.djvu/115

Y bachgen a fu farw
Yn meddwl ei hoff dad,
Sydd eto'n gwel'd o'i gwmpas
Fynyddau ei hen wlad;
A mwy na'r cwbl, e welai
Ei dad ar lawr y ddol
Yn rhedeg i'w gyfarfod
I'w dderbyn yn ei ol.

O! dacw'r tad yn syrthio
Ar wddf y bachgen drwg,
Tra'r deigryn mawr yn treiglo
Ar hyd ei ael ddi wg;
O! dyma gyfarfyddiad
Na fu ei fath rhwng dau,—
Y bachgen drwg yn diolch,
A'r tad yn llawenhau.

O! fel yr wylai'r bachgen
Wrth rodio tua'r tŷ,
Tra rhuthrai i'w feddwl drylling
Adgofion dyddiau fu;
Y coed a'r ceryg hyny
Amgylchent de ei dad
Oedd erbyn heddyw'n harddach
Na pherlau estron wlad.

"Dygwch allan y wisg orau,"
Ebai'r tad, "mae 'm mab yn fyw
Do, atebwyd fy ngweddiau,
Bendigedig fyddo Duw!
O! 'rwy'n maddeu, wedi clywed
Swn ei edifeiriol lef,—
Pobpeth gorau fedd ei gartref
Sydd yn eiddo iddo ef."