Parotowch y llo pasgedig
Ac arlwywch lawen wledd,
Dyma'r bachgen a gollasid
Fel pe wedi dod o'i fedd;
Am gael gwneud cymwynas iddo,—
Am gael gwel'd fy mab yn fyw,
Boed ein cân yn ddiolchgarwch,—
Diolch i drugaredd Duw."
Mae gwers i bechadur oddiwrth yr afradlon,
Mae yntau 'n golledig a Duw yn anfoddlon:
Dirmygodd baradwys, ei chyfoeth, a'i breintiau,—
Newidiodd ddedwyddwch am ardal "cibau."
Mae 'n grwydryn di gysur, yn nod i bob aflwydd,
A'i fynwes yn uffern dan bwysau euogrwydd:
Nid oes gwag ddigrifwch nad yw wedi'i brofi,
Ond "Moes,” medd ei enaid mae heb ei ddigoni.
Ni ellir cael allan un gongl o'r cyfanfyd
Heb ol troed dynoliaeth yn chwilio am wynfyd.
Hi gefnodd ar gartref, a thad, a dedwyddwch
I chwilio am gysur mewn byd o anialwch;
Gadawodd afonydd grisialaidd a gloewon,
A chloddiodd bydewau toredig a gweigion:
Gwatwara alwadau tyneraf trugaredd,
Mae 'n treiglo i ddinystr fel maen ar y llechwedd.
Arafa bechadur rhyfygus, arafa!
Mae cefnfor o wae o dy flaen y ffordd yna:
O gwel! dacw fellten cyfiawnder yn fflachio,
A chlyw! dyna daran ar daran yn rhuo!
Byddinoedd digofaint sydd bron ag ymosod,
Mae dryghin yn ymyl, a thithau heb gysgod:
Ond clyw rhwng dwy daran mae llais o Galfaria
Yn sibrwd mor dyner,—"trugaredd a noddfa."
Tro adref, bechadur, o ffyrdd annuwioldeb,
Mae 'th dad yn hiraethu am weled dy wyneb:
Edrycha angylion dros ganllaw y gwynfyd,
Gan ddisgwyl a disgwyl dy wel'd yn dychwelyd:
