Ac nid oes a'u gwahana mwy,
Ymdodda'r ddwy i'w gilydd,
Mae'r ddwy nant fach yn un nant lawn
Yn llawer iawn mwy dedwydd.
Ond O! 'rwyf fi fel 'deryn bach
Mewn awyr iach yn hedfan,
Heb wel'd erioed mewn lle na llwyn
Un cydmar mwyn yn unman;
Caf deithio f'oes o fryn i bant
Fel unig nant yn llifo,
A marw'n môr tragwyddol fyd
Heb neb i gydymdeimlo.
MAE'R ORIAU'N MYN'D!
MAE'R oriau'n myn'd! yn myn'd o hyd,
A dyn yn myned gyda'r oriau;
Un awr mae 'n faban yn ei gryd,
A'r nesaf bron mae'r dyn yn angau.
Mae'r oriau'n myn'd! Pob awr a gawn
Sydd megys defnyn llawn sirioldeb;
Ond prin y ceir ei gwel'd yn llawn—
Dyfera'i hun i dragwyddoldeb.
Mae'r oriau'n myn'd! ac O! mae awr,
Er byred yw ei hoes, yn bwysig;
Mae 'n gwthio'r dyn i lawr i lawr
Ar oriwaered einioes lithrig.
Mae'r oriau'n myn'd! mae'n d'w'llwch prudd!
Oes awr imi yn y dyfodiant;
Ai yntau bysedd yr awr sydd
Fyn gau am byth fy marwol amrant?
