Tudalen:Caneuon Mynyddog.djvu/20

Ond Ow! pan oedd yn ddeuddeg oed,
Mewn cartref mâd,
Mor ddedwydd ag bu neb erioed
Mewn unrhyw wlad;
Trywanodd gofid fynwes hon,
A chiliai'r gwrid o'i boch fach gron,
Pan 'sgubodd rhyw angeuol dòn
Ei mam a'i thad!

Ac nid oedd ganddi chwaer na brawd
I gyd-ymddwyn;
O ris i ris aeth yn dylawd,
Heb gartref mwyn:
Y dydd 'r aeth eiddo 'i rhiaint cu
Yn gipris rhwng chwerthinllyd lu,
Hi wylai ar y "boncyff du"
Oedd dan y twyn.

Yn mrig yr hwyr aeth at y tŷ,
A'i bron yn blwm;
Cyfodai adgof am a fu,
Ryw hiraeth trwm;
Agorai'r drws â chalon wan,-
Edrychai'r annedd wag bob rhan,
A llais atebai o bob man—
"Mae 'n eithaf llwm."

Pob dimai goch a aeth ar goll
O'i llogell hi,
Ac awyr ei gobeithion oll
Oedd berffaith ddu;
Ac felly gyda chalon drom
Gorweddodd yn y gongl lom,
Lle bu hi gynt cyn profi siom,
Ar wely ply'.