EDWARD A HUW.
'ROEDD Edward yn dipyn o lengcyn
Pan nad oedd ond tair-ar-ddeg oed,
Yn hoff braidd o'r taclau pysgota,
A chario ei ŵn trwy y coed;
A phan oedd rhwng pymtheg a deunaw,
Ryw noson fe ga'dd ei fam dlos
Hen getyn yn llogell ei wasgod,
A 'baco yn mhoced ei glôs.
'Roedd Huw wed'yn eisiau cael ysgol,
A darllen, a darllen o hyd,
Fe'i magwyd a'i drwyn mewn rhyw lyfrau,
Fel cybydd a'i drwyn yn y byd;
Fe yfai wybodaeth yn ieuangc,
A'i syched gynyddai bob llwngc;
Aberthai ei gwsg a'i gysuron
Er mwyn cael llwyr ddeall rhyw bwngc.
Waeth tewi na siarad, 'roedd Edward
Yn llawer mwy dyn gyda'i dad,
A brolio ei fachgen am gamblo
Oedd gwaith yr hen ŵr hyd y wlad;
Adroddai ei droion direidus
Dan wenu, heb arwydd o ŵg,
Aeth Edward fel hyny i feddwl
Nad ydoedd dim drwg mewn gwneud drwg.
Os sonid am Huw, ei fab arall,
Ysgydwai'r hen gyfaill ei ben,
A meddwl am Huw, dyn a'i helpo,
A'i gyrai cyn sobred a phren;
A d'wedai yn fynych, "'Rwy'n ofni
Yr aiff yr Huw acw o'i go',
Wrth bondro a phwndro mewn llyfrau,
Mae'n edrych mor wirion a llô."
