BU FARW YR ENETH.
Bu farw yr eneth! a'r Nefoedd a ŵyr
Y chwerwder a deimlodd wrth farw;
A'r lleuad yn wylaidd dan amrant yr hwyr
Edrychai i'w gwyneb oer, gwelw.
Bu farw yr eneth yn ymyl y ddor,
A phwysau ei phen ar y rhiniog,
A rhewai dyferion y bargod oer, oer,
Ar fynwes fu unwaith yn wresog.
Bu farw ar drothwy tŷ anwyl ei thad,
Yr hwn roddodd dro i'r agoriad,
Ar ol troi yr eneth anwyla'n y wlad
O'r tŷ, am mai t'lawd oedd ei chariad.
Bu farw y ferch, tra â'i dwrn bychan gwyn
Y curai y ddôr er ys meityn,
Ond perffaith ddistawrwydd atebai pryd hyn,
Fod tad wedi bolltio'n ei herbyn.
Bu farw, tra llithrai rhyw air trist neu ddau,
Dros wefus oedd wanaidd a gwelw;
"Yn ffyddlon i un rwy' o hyd yn parhau,
Ar allor ffyddlondeb rwy'n marw.
Bu farw, a'i beddrod a erys o hyd
Yn ddarlun o dad heb ddim teimlad;
Y twmpath gwyrdd yna a ddengys i'r byd
Fod nerth anorchfygol mewn cariad.
