O oes i oes mae Duw ei hun
Yn gweithio'r sugnedyddion hyn,
Ac wrth fyn'd heibio, gwel'd ei lun
Yn nrych ei dwfr mae'r cwmwl gwyn;
Dwy chwaer yw Rhinwedd hoff a hon
A delw'r nefoedd yn eu bron.
Y ffrwd a dreigla fyth o hon
Fel llinyn arian rhwng y brwyn,
A disycheda'r bugail llon
Sy'n gwylio'r defaid mân a'r ŵyn;
Fel hyn wrth ddrws darllawdy natur lon
Mae'r ddiod orau fedd y ddaear gron.
Edrycha'r ffynon ar i lawr
I wel'd ei merch, y gornant lon
Yn ymeangu'n afon fawr
I dderbyn llongau ar ei bron;
Mae fel pe'n dweud yn nghlust pob defnyn mad,
"Fy nghofion serchog at y môr, dy dad."
Pan fydd yr haul a gwresog hin
Yn yfed llawer ffrwd bob dafn,
A llawer nant gan sychder blin
Yn marw yn ei chreigiog hafn;
Mae'r ffynon fach yn herio'r haul a'i wres,
Gan daflu i dwfr i wyneb poeth y tes.
O mae hi'n dlws! 'r un fath a'r gwir,
Yn byw yn lân,—yn mynu byw;
Tra'n edrych ' lawr i'w gwyneb clir
'Rwy'n gwel'd fy hun, wrth weled Duw:
A diolch, gwelaf ffynon Crist a'i drefn,
A môr anfeidrol gariad wrth ei chefn.
