Nid careg fedd yr anwyl un
Yw'r unig gareg wybu
Am'enw'r gŵr a wnaeth ei hun
Yn ganwyll llygad Cymru;
Na, na, holl greigiau Cymru wiw
Sy'n adsain ei awenydd,
A chareg fedd i'r gwron yw
Holl geryg ein haelwydydd.
Na ddeued haf a'i hyfryd wedd
Dros wyneb Ceredigion,
Heb fardd a cherddor ar ei fedd
I ganu ei benillion;
Boed farw sain y gân a'r tant
Yn swn y floedd ddychrynllyd
A ddyry Duw i alw 'i blant
I chwarau telyn gwynfyd.
SAFLE'R RHEILFFORDD,[1]
I Safle'r Rheilffordd af am dro yn awr,
Y fan mae bywyd masnach yn cartrefu,
O'm blaen y gwelaf yr adeilad mawr
Fel pen yr adeiladau'n ymddyrchafu.
Ei do grisialaidd sy'n cofleidio'r dydd,
A'r awyr, yma, wêl ei delw beunydd,
A'r nen y Safle hoff gelfyddyd sydd
A natur megys yn cofleidio 'u gilydd.
Ond oddifewn, mae natur fawr yn rhoi
Y gorau i gelfyddyd, gan ei pharchu;
Mae 'i holl elfenau megys yn cyd droi
O amgylch llaw y dyn i'w wasanaethu.
- ↑ Fe wel y cyfarwydd fod rhai o'r drychfeddyliau sydd yn y gân hon, wedi eu cymeryd o ddarlun dihafal Frith,—"The Railway Station."
William Powell Frith The Railway Station
