Tudalen:Caneuon Mynyddog.djvu/98

Canfyddaf eneth lwyd ei boch
Yn gwthio 'i hun i'r cerbyd,
Aeth trallod cas a'r rhosyn coch
Addurnai ei hwynebpryd,
Ni ddywed air, eistedda' lawr,—
Ond ah! yn nghil ei llygad
Sylldremia'r deigryn gloew mawr,
Mae hwnw'n mynu siarad.

Try hon ei hwyneb ar y wlad
Ond nid i ymddifyru,
Y dydd o'r blaen bu farw 'i thad,
Mae hithau'n myn'd i'w gladdu;
Er cymaint terfysg sydd o'i chylch
'D oes dim a dyn ei sylw,
Ei chadach gyda'i dagrau ylch
Gan hiraeth am y marw.

With gerbyd arall, dacw ferch
Yn edrych yn bryderus,
O'i llygaid byw rhed ffrwd o serch
I lygaid morwr nwyfus;
Mae gwasgiad llaw yr eneth ddel
Yn gyfrol fawr ar gariad,
A'i phwyslais ar y gair "ffarwel"
Yn ddarlun byw o deimlad.

Ond dyna dreiddgar swn y gloch
Yn nghlustiau pawb yn suo,
A dyma'r peiriant a'i bwff croch
Yn ateb adsain hono;
A'n mlaen, a sigla'r ddaear gref
O dan ei chwyrn olwynion,
Ac wrth ro'i ffarwel prudd i'r dref
Ysgydwa llawer calon.