Tudalen:Caneuon Mynyddog.djvu/99

Mae wedi myn'd! ond dyma frawd
A'i wyneb fel marworyn,
Yn holi'n nghanol 'storm o wawd
"Pa bryd mae'r trên yn cychwyn?"
Daeth ef mewn pryd i fod ar ol,
A gwarth orchuddia 'i wyneb,
Yn siomiant y creadur ffol
Cawn draethawd ar brydlondeb.

Trown yn awr i wel'd prysurdeb
Gweision bywiog y swyddfeydd,
Aci wel'd y byd o nwyddau
Sydd yn beichio'r ystorfeydd;
Dyma lle teyrnasa masnach
Gyda dwylaw llawn bob pryd,
Un sydd ganddi'n casglu beunydd,
Tra mae'r llall yn rhoi o hyd.

Wrth ei hystlys mae celfyddyd
Yn ymgrymu gyda pharch,
Dim ond iddi roddi awgrym
Dyna hono at ei harch;
Nid oes raid i'r dyn ond edrych,
Gyda sefyll wrth y llyw,―
Rhoddi awgrym i'w beirianau,—
Dweud y gair,—a digon yw.

Wele'n dod gerbydres anferth
Gyda nwyddau môr a thir,
Rhwygo dyfod mae y peiriant
Gyda 'i gynffon bwysig, hir;
Nid yw miloedd o dunelli
Ddim i hwn ond "plyf i wynt,"
Rhua farwnad pedrolfeni,
A hen droliau'r dyddiau gynt.